Eitt eplejuiceegg for dagen!

​Hadde ein kjent til denne måten naturen kan formere seg på i den tida det gjekk dinosurar og dilta i kring på planeten, så hadde dei kan hende ikkje vore utrydda. Eg har nemleg ein revolusjonerande og ikkje heilt ferdigforska nyheit å tilføre dagsljoset; 

Eplejuice legg egg!!!

No vel. I alle fall den eplejuicen dei sel på Europris. Eg kan sjølvsagt ikkje gå god for fertiliteten på alle eplejuicar dei finn for godt å tappe på kartongar rundt om kring, då eg ikkje veit kor grundige dei er med å sjekke eggstokkane på alle epla innan dei skvisar dei til juice. Men om du har tenkt å slå deg opp på eplejuiceegg-marknaden, så kan eg anbefale Europris sin på det aller syrlegaste.

Og nett som med han som fikk eple i hovudet den gongen, så var det også no berre på rein slump (praktisk talt) at geniet (meg) fann ut tå mysteriet.

Eg kjøpte for nokre dagar sidan ein kartong med grønn eplejuice (i alle fall var kartongen grønn!) på Europris. Eg kjøpte òg ein pakke griseører og ein ti-pakning med batteri, men eg forventar ikkje at dei skal byrje formere seg aldeles uoppfordra. Griseørane i sær. Dei har hunden allereie spist. Men denne juicen altså, den vart da omhyggeleg åpna under ein frukostseanse dagen derpå. Hòlet som ein tømmer ut innhaldet igjennom fungerte heilt som venta, og den var akkurat like omogleg å skjenke tå utan å fylle alt anna enn glaset, som alle dei andre drikkekartonger eg har kjøpt. Vi sender folk ut i verdsrommet, men vi greier ikkje å finne opp ein tut på drikkekartong som det går an å skjenke fornuftig tå utan at innholdet kjem i glas, på bordet, på duken, oppover veggen, på golvet, på tallerkenen og på kleda åt den som driv og forsøker å få ut innhaldet aldeles utan å søle.

Akkurat sånn var det. Eg hadde eksakt den mengden juice i glaset som eg hadde venta å få, det same på både kleda, på brødskiva og på bordet. Men skaden var ikkje uoppretteleg. Og den smaka heilt som en kan vente seg tå billig kvardagseplejuice. Alt vel!

Dagen etter skulle eg gjenta prosedyren under frukosten. I og med at nivået i kartongen no var under heilt full, så venta eg at det skulle gå mykje enklare å skjenke tå den i dag enn i går. Så overraskinga var stor då eg skjenka og snudde kartongen nesten opp-ned UTAN at det kom så mykje som ein dråpe juice ut!!

Eg snudde og vendte, og sjekka sjølvsagt hòlet for evt hindringar. Men der var ope som berre juling. Eg prøvde igjen. Nei. Tå halvfull kartong, kom berre nokre få dropar.

Men så vart eg forbanna, og klemte ur litt på kartongen, som for å skvise safta ut or eplane på nytt. 

Og PLOPP!!

Plutseleg kom egget!! Og i fylgje med det, sjølvsgt forstervatnet, som flomma ut over alt. Til og med i nutellaglaset på andre enden tå bordet.

I glaset, låg egget og duppa i juice. Og ikkje berr eitt, men TO eplejuiceegg. Grøngule, duvande, med dun på. Og det er no greitt å begripe korleis det kom til det stadiet. Eplejuicen tykte sikkert det var grusomt å oppdage at den hadde gått i frå å stå i ein reol med over femti andre eplejuicekartongar, til å stå blikk åleine i eit mørkt kjøleskap, med berre mjølk og ei halv flaske tran. Og tenkt at her var det om å gjere å berge rasen!

Så den hadde like greitt bestemt seg for å vise einkvan at epla kom før egget, og stt i gang reproduksjonen.

Ikkje berre kan eplejuice formere seg, men den er altså partenogenøs! Kven skulle trudd!

Eg var freista til å hente varmelampa som eg veit ligg ein eller annan stad i bua, og leggje egga under der, for å sjå korleis dei vaks seg til ferdig juice når dei vart klekka ut. Men eg hadde anna og halde på med, sjølvsagt. Geniet (framleis meg) måtte nemleg ut å dilte etter hunden og stå og beundre mirakelet som finn stad kvar gong han må skite. Evolusjonen kjenner ingen grenser!

Hadde vi berre hugsa å presse dei siste dinosaurane til juice og tappa dei på kartong, så hadde dei sikkert danka ut hestane for lenge sidan. Rex og slede!

 

Det er lenge til midtsommar, for dei som går i ulveskinnspels!

​Sola har statt på glasa her i stova i heile dag, frå tidleg i morges til nesten seks i kveld. Enn det! Det er ikkje lenge sidan vi måtte tenne ljos inne i totida for å sjå det ein måtte ynskje å ta seg til med - og no er det klåre dagsljoset heile dagen. Og eg må pusse vindauga så fort som råd er. Dei var ikkje klare for å møte vårsola enno, så dei har stått i fleire dagar og gråna mot sola og skjemtest over den uhøvelege tilværa si. 

Sjølv om ein kan lengte seg klen til våren og sommaren, så seier vèrkallen at det er lenge til våren enno. Det skal bli grueleg kaldt til neste veke. 

Men det skit eg i. For eg har gode nok minner om somrar som har vore, til å halde meg varm til han kjem att. Sommaren. 

*

Det var ein sånn vakkerdag, med sol og varme så det mest dirra i lufta. Det var høgsommar, og det ringte i blåklokkene langs veggen på den raudmåla trønderlåna og susa i raigraset på åkrane nedom. Som tradisjonen tru på midtsommarkvelden, satt vi på beinharde benker tå tre og åt graut.

Vi hadde nyss spela litegrand åt dei kraumane som enno blåheld på rømmegrauttradisjonen og tende bål og dansa, og no fekk vi grautporsjonen og saftglaset, vi òg. Vi hadde ikkje helst på kvarandre før, vi som sto saman på scenen denne kvelden. Det vil seie, tre tå oss var godt kjent med kvarandre, to var brør attpå og skulle vel på den måten kjenne kvarandre høveleg, medan eg kjente to tå dei som spelmenn og såg på dei som kameratar på det viset. Dei to brørne visste tå denne felespelmannen frå før òg, men eg hadde aldri treft kraumen før no. Samspel tek heldigvis ikkje omsyn til sånt, anten spelar ein godt i hop eller så fungerer det ikkje, og då er det ikkje særlig relevant kor godt kjent ein er på førehand. Vi spela i lag som vi aldri hadde gjort anna. Eg tykte rett nok han var pussig, denne vesle kallen med dei brune augo og spedlemma som han var. Men god til å spele, det var han som ein stor ein. Han kunne ikkje ha mykje å utsette på spelinga mi han heller, alt medan han sto og såg på meg og smått flira littegrann, som dei gjernast gjer desse kallane, når det er noko dei tykkjer om.

Vi hadde ikkje hatt tid til å helse på kvarandre enno, for det var knapt om tida då vi kom, og så var det berre å begynne å spele fortast vi vann om vi skulle være i lyden til avtalt tid. Og no satt vi her og delte benk med grautfatet i handa og saftglaset gildra på kanten tå treverket, medan dei andre hadde funne seg andre stader å hive rauva nedpå. Vi vart for oss sjølve der vi satt, og han var ikkje mykje snakkesalig skjøna eg. Dermed høyrtes blåklokkeklangen ut som kyrkjeklokker der dei smått skalv i kveldsbrisen. På den måten kan nemlig stilla forsterke alle lydar ein ikkje høyrer til vanlig.

Vi togg graut og gløtta på einannan, liksom måltok kvarandre med augo og grunna littegrann på kva den andre var for ein skapnad. Han var no så liten, denne kallen. Men noko sa meg at han mogleg var større enn mang ein, inni. Kva han tenkte om meg, var sanneleg ikkje godt å tyde. I ein sånn sommarkveld, med rømmegraut og saft og bål og solbrune kinnbein, kan eit udødeleg venskap fødas utan ord. Vi reiste oss om senn og var einige om at det kanskje var på tide å helse på kvarandre på rett, og så strakk vi fram finhanda og presenterte oss. Ingen tå oss vart noko klokare tå dèt, og så bars det i spelinga igjen. Då kvelden var omme og jobben gjort, takka vi kvarandre for samspelet og såg eit bel på kvarandre innan vi snudde oss og gjekk der i frå, kvar med sitt. Vi visste begge to, at her hadde vi gått oss på eitkvart som vi ikkje kunne gå i frå meir, og slik vart det.

Vi har enno ikkje gått i frå einannan, i tankar og vidd er vi ikkje moglig å skilje, om det går månader mellom kvar gong vi råkes.

Store kjensler som desse, blir det ikkje elskhug tå. Ein rotar nemleg ikkje til sånt med kjærleik.

*

Og på TV´n sendte dei innslag frå martnan på Røros i kveld. Der satt folk med pjeksar og ulvepelsar og skinnhuver og ullklede, så det såg ut som det var tretti speik, minst!

Det er berre -2 grader, der òg. Og aldeles vindstille. 

Ja-ja. Dei frys no ikkje ihel, i alle fall.

Hunden tykkjer det er best å halde trygg avstand. Og det kan no være ein god regel, det. For ein og kvar.

God natt!

 

..å feie for eiga dør, om det er martna aldri så mykje..

                                     

Jau, godtfolk. Det ser ut som eg har funne mine fjorten faste til"høyrarar", så eg får vel halde fram med å knote ned nokre opplevingar på denne skjermen då... No blir eg ikkje direkte lei meg om dykk tipsar einkvan dykk kjenner som ikkje har betre å ta seg til med enn å sitje å lese meiningslause bloggar (for dei fleste tå dei - denne medrekna - er jo det, det må vi berre innsjå) om at h*n kan sveipe innom og lese dette vrøvlet, òg. Hadde vore stas å komme opp i beint tal, om ikkje anna. Fjorten lesarar høyres så stussleg ut. Tjue der i mot! Då har ein verkeleg noko å slå i bordet med!

Eg kan annars melde om strålande, gnistrande vintervèr - sjølv her som dei fleste trur det er permafrost heile året. Det er så vidt at ein tar i bruk det blåe kvikksølvet på veggen, og sola skin så sjølv ein vèrpessismist som eg vonar at våren kan hende har tenkt å dukke opp om ikkje alt for lenge.

Og folk som ferdest er så overlag glade. Tå det at dei får pressa inn vinterferie OG martna, aldeles på same veka. Jau, det er mest ikkje til å tru! Skål!

 

*

                 «Æ hi vyrry feiar i bøgdn i over trædve år.»                                                                     

Svære arbeidsnevar foldes i fanget på ein tettvaksen, eldre kar. Eit djupt arr i panna vitnar om at karrieren fekk ein brå slutt, men gullklokka for lang og tru teneste kviler på eit breitt handledd. Håret er nøysamt kjemma i bogar bakover frå panna som er høg og krystallklår, og dannar ei kvit ramme kring eit venleg men bestemt andlet. Brillene er smale og moderne, og står i djup kontrast mot den ruta flanellsskjorta som er stappa nedi bevernylonbuksa. Sistnevnte blir halde oppe tå grøne bukseselar over breie aksler. Vakne, tettsittande augo under kraftige augnebryn, får med seg det meste tå alt som rører seg omkring, og speglar tå ei ivrig interesse for augneblinken.

Mellom augo skimtar ein to djupe furer, som vitnar om at panna meir enn ein gong har rukka seg bekymra. Han er ein mann tå få ord, og setningane blir ikkje unødig lange. Men med stor innleving formidlar han forteljingar om eit langt, strevsamt og innhaldsrikt liv. Om gardsbruk og familie. Om motorsyklar og politikk. Eitt og anna trekkspel, men helst jakt og fiske. Med lun latter og dårlig skjult stoltheit i stemmen, fortel han om mangt eit dyr som har falt for den ustridte jaktkongen. Og om føtene ikkje lenger greier seksti meter på åtte blank, ligg geværet framleis stødig mot aksla med ei sterk hand, og sikre fingrar veit nøyaktig når dei skal trekke av når han har peila inn målet.

Munnen blir forma i ein godsleg smil, og bakom smale lepper skimtar ein kvite tenner. Haka er brei og kinnbeina høge, men som ei bryting i det kraftige andletet, sitt eit guteaktig smilehol på det eine kinnet. Andletet har lett for å skifte frå smil til alvor, og etter kvart som samtalen går, er det ikkje vanskelig å fatte at det bankar eitt romslig hjarte innom flanellskjorta og ulltrøya. Han fortel med blanke auger om ho som han lova truskap åt i gode og vonde dagar. Kanskje vart det ikkje alt for mange tå dei gode, men eg kan lett sjå for meg at sterke arbeidsnevar ikkje berre har tatt mange tunge tak, men at dei òg ofte for mjukt over kinna åt ei som no er djupt sakna.

Hardhendt har livet òg vore åt etterkommarane. Det er ikkje berre-berre, å vere korkje far eller bestefar, når ein må ta i mot bodet om at einkvan ein har vogga i armane sine medan det berre var eit lite grann, valde å gje opp livet og avslutte med taug. Det er alvoret, då. Romma i den store stova blir kan hende dobbelt så store, og verkar mest vere ute etter å ta motet tå ein når ein blir sitjande åleine med tankane og minna. Handbaken hans fer så vidt opp åt augo, og han seier, mest for seg sjølv; «Æ e no bære ein tatjlkaill».

 

Om å sitje på seg liggjesår

Eg er søkklei søndagar. Dei er så ubegripeleg unyttige at ein kan elske dei berre tå den grunn. Men dei kjem oftare og oftare! Ein vinn mest ikkje bli ferdig med måndag kveld og leggje planar for alt eg skal gjere i veka som ligg spilrande ny og ubrukt framfor meg, innan det er på med å halde hviledagen heilag att - for dei som gidd bale på med det.

Eg held berre to dagar i året heilage - det er 24. desember mellom kl 11.00 og 12.30. For då skal eg sjå "Tre nøtter til Askepott". Og så er det den eine dagen i året når våren kjem. Den er fleksibel på dato og tid - men kvart år, gjerne i kring sluten på Mars, så kjenner eg det på meg, at no kjem han. Våren. Og då går eg ut og tek i mot han. Enno det er sommaren eg tykkjer best om.

Andre så kalla heilage dagar og ritualer vi held på med som best vi trur er viktigst, tar eg gjerne som dei kjem og dei får med glede bli som dei blir. For det må vi berre innsjå at dei blir lell. Om ein legg føringane aldri så tydeleg fram for dagen.

Søndagar, kor mange dei enn er i talet i løpet tå veka (for kom igjen, vi kan omogleg ha vunne på å ha seks andre dagar mellom kvar gong dei dukkar opp!) er ei velsigning når ein sitt med frukosten og ser Bonanza medan hunden snorkar inne i pleddet i sofaen han ikkje eigentleg har lov å liggje i. Men så er båe episodane med familien Cartwright over - og kva er det då meininga ein skal gjere med resten tå dagen?

Gå på ski, fare i veg og fiske på isen, besøke ei gamal tante ein annars ikkje vitjar så ofte? Gå i kyrkja eller bli heime og bake bollar og ei innvikla marengskake med eine handa medan ein vasker huset med den andre? Jaudå. Det manglar ikkje gode alternativ til fornuftig tidtrøyte. Men som om ikkje dagen er lang nok, så har ein kvelden, òg. Og no er det jo ikkje Farmen Kjendis som fyller kommentarfelta på fjasboka ein gong. Eg saknar programmet allereie. Enno eg såg det berre på programoversikta dei kveldane eg skrolla nedover kanallista på veg mot Cmore Filmkanalen. 

Ein kan også alternativt gjere som eg har gjort. Liggje på venstre sida i sofaen og sjå Bonanza, sove eit par timar etterpå utan å snu seg, stå opp å kle på seg, gå ein lang(!) tur med hunden, så han ikkje skal kreve seg att på ei stund - og så gå inn og leggje seg på høgre sida (ein vil jo ikkje risikere unødig slitasje på rumpa og liggjesår) og sjå dårlege filmar på Netflix. Og innsjå at ein ikkje kjem til å slanke seg i dag heller. Og så er det, innan ein vinn sukke for seg, på tide å ut med hunden att. Der gjekk dagen og kvelden med!

Eg er høveleg godt nøgd, eg. Og det er trass alt berre eg som har stemmerett her i garden. Eg gidd ikkje gå ut å spørre naboen kva han tykkjer om dagsbruken min, for han er nemleg ein sånn irriterande ivrig hobbymosjonist som på død og liv skal ut i den friske lufta og bli sunnare dag for dag.

Jau. Dei tok to tå absolutt alle, den dagen dei dreiv å stappa full arken!

 

Takk for tonefylgjet

Så har siste tona lydd tå livsmelodien hans, og så er det berre den store stilla som rår. Og som han sjølv ein gong sa; «Ingen ting kan vere meir øyredøyvande enn total tystnad!»

Han kunne seie så mykje forresten, åt dei som berre tok seg tid til å høyre. Han sto aldri fremst og ropa høgst, så ein fekk ta seg på tak og verkeleg lytte, om ein skulle få noko med seg tå det. Til gjengjeld fekk ein godt betalt for umaken. Han var ein kunstnar, i ord som i tonar. Ja, han hadde så mykje å fare med, i både musikk og forstand, at ein kvar kunne komme til kort, om dei ruva aldri så mange hovud høgare i voksteren. Og ein skjøna all veg, anten ein råka han bakom gitaren, med fela og bogen i hand, eller i praten, ? at ein hadde råka borti ein som det umogleg kunne gå tretten på dusinet tå. Det skulle halde hardt nok om ein fekk rom for så mange som tolv!

Han evna ofte å seie det andre ikkje ein gong evna å tenke. Han hadde forstand nok til å teie der andre let orda ta makta tå dei. Han kunne trolle fram tonar som gjekk rett i sjela på tilhøyrarane, og han spelte vibrato som om det var på sjølve hjartestrengane. Han reiste ikkje langt ute i verda, men han tok seg dit han ville i hugen på folk.

Eg er sterkt i tvil om eg nokon gong fekk takka han skikkeleg. For alle stunder i samspel. For alle meiningar, spørsmål og tankar han delte. For alle timane over kaffikoppen. For alle smil som han planta i munnvika, for alle alvorsord som han leverte i frå seg. Spelkameratar er nemleg ikkje som andre kameratar. Ein har gjernast noko meir å takke dei for, tykkjer ein. Men så er det slik då, at ein ansar ikkje så mykje på akkorat det, før det er i seinaste laget. Og helst ikkje då heller.

Så er det i audmjuk takksemd over at eg fekk lære og kjenne han som spelmann og medmenneske, og med stort vemod at eg seier; takk for tonefylgjet!

 

...ynskje kan ein då saktens...

Så ubeskrivelig ramsalt vil eg no ikkje seie den er, denne så kalla "stor"byen eg bur i, som har forma seg til mellom elv og brygger og knausar og forhøgningar. Men, eg skimtar då ei lita bevegelig vassflate frå stovevindauget, og kan då høyre ein og annan måse skrike i desperat kamp om eitt rekeskal eller to frå rikmanns restaurantbord på elvebreidden. Det ligg båtar langs kaia her, òg, skjønt kai kan den knapt reknas for, hamna som rommar statussymbola i enden på kanalen. Men vi kallar det sjø, det er no salt i vatnet her. Og eg har òg min båt fortøygd her. Ein fullriggar, ein rett vakker ein, som står oppå glasskåpet her i stova og minner ein om ikkje anna om at det fins hav ein stad der ute. Den ligg i permanent tørrdokk, og er på storleik med eit par flaskar god årgangsvin. Men eg trur eg handterer den meir enn eigarane er i fysisk kontakt med symbola på rikdomen sin, om dei har dei liggjande og duppe nett utom døra aldri så mykje.

Eg tørker i det minste støv tå båten min ein gong i veka.

Nei, då var det annleis der ute som barneskoa vert trødd. Der kunne ein ikkje anse eitt einaste statussymbol på sjømils avstand. Men ein kunne kjenne lukta tå tang og tare rive i nasen på langfjæras tid, og ein kunne sjå sterke og slitne arbeidsnevar sløye fisken dei nett hadde drege om bord, og sjå dei hive innmaten opp i veret så måsane sloss så fjæra fauk i kampen om godbitane. Ein kunne kjenne lukt tå tjære og nymala naust, sjå garna henge til tørk, og få ein smak tå tørrfisk som hang inni eit nausthol eller i eitt nettingbur som stengte for flua på ein solsvidd vegg.

Dei var hardbarka, karane som trødde fjæresteinane, og dei visste eitkvart om både havet og båtane, om dei som vart igjen der og om dei som gjorde det vèl på anna vis. Om veret kunne dei alt som var verd å kjenne til, og om fisken òg. Og visst kjente dei til livet på godt og vrangt. Dei fins, enno, ein rest tå dei hardbarka og vellevde, men dei har vorte så velsigna urbaniserte. Dei har downlights i taket i stova og over kjøkkenbenken, varmepumpe så dei slepp ut å klyve tennved på morgonen, og dei køyrer hybridbilar med cruisekontroll. Og kleda deira er reine og nystrokne, og kjerringane deira har nyss farga håret og kjøpt støvlettar med høge hælar til vinteren. Dei slepp tenkje meir på kor fisken står og kva dei skal leve tå neste veke. Og nokre tå dei er såpass tilårs komne at dei har fått trygda si, og er godt nøgde med den. Det skulle då nett berre mangle, òg, som dei har slite før, for levebrødet og salt i grauten.

Men vi har samstundes mist noko, som menneska snart ikkje kjem til å hugse; innbiten sjølvrådigheit og hardbarka tolmod, arbeidsnevar og vèrherja andlet. 

Ingen ting er som når ein arbeidsneve, ru og barka som nokre, stryk noko så vart og lint som berre ein slik kan, idet augo vassflyg i ømheit over eitkvart. Det er då ein anar kor stort livet er, og kor djupt ein må for å verkelig sjå godheita. Har du nokon gong sett ein skogarbeidskar, ein fiskar eller ein garva bonkall halde eit spedbarn med dei svære auskar-hendene sine; då har du mest sett alt.

Eg satt ein gong ved vindauget på ein kafé i ei påskefjellbygd. Eg hadde tatt ein kaffistopp på veg til snøen og kvikklunsjen. Som alle andre, går eg og lengtar mot våren heile vinteren og enno tidligare. Men når palmesøndag nærmar seg, så dreg ein gjerne på milevis med skia på taket og termosen i bagasjen, for då skal ein på død og liv opp i påskefjellet og renne etter snøen! Uansett, det vart langtur denne påska, for snøen var for lengst vekk i småbygdene på mine trakter, og dermed vart det høgfjellet som lokka fram blåswixen og appelsinhungeren. Det regna enno så langt ned i dalane som vi var, så ein kunne vere glad ein hadde nokre høgdemeter å gå på enno før skia skulle på føtene. Men nok om dét.

Eg satt som sagt der og glodde ut igjennom vindauget, og togg på ei vaffel og drakk nesten varm kaffi, då det kom ein bil og parkerte nett utom der eg satt. Ut frå førarsida kom ein dresskledd mann som kunne likne på var mellom sytti og dauden ein stad, rank og velhalden, i berre dressjakkeermane. Han opna døra bak, og tok ut kappa si, som han tredde på seg. Så henta han fram ein paraply, som han slo opp mot regnet. Deretter gjekk han på andre sida tå bilen, opna passasjerdøra, og retta inn ei hand. Og der, med handa åt maken sin i si, steig det ut ei minst like gamal kvinne, som ein måtte anta var kona hans.

Godt beskytta mot regnet og vel ivaretatt, vart ho leidd inn i kaféen tå mannen sin, som opna døra for ho og passa på så ho fekk ein trivelig plass å sitje på då de var vel innkomne. Han bestilte mat åt dei båe, og så åt dei søndagsmiddagen sin medan dei helste blidt, men ikkje dvela for lenge på kjende som passerte dei der dei satt.

Eg fekk ikkje augo i frå desse to frå dei steig ut or bilen og til dei var langt komne i kjøttkakemåltidet sitt. Kaffien min hadde vorte heilt kald, og eg skulle til å sette kursen vidare mot målet mitt med turen. Men eg kunne ikkje anna enn å stoppe opp og leggje handa mi så vidt på aksla åt denne vakre kvinna, då eg passerte bordet deira på veg ut. Eg måtte seie som sant var, at eg hadde sett på dei då dei kom, og at eg vart så djupt gripen tå dei og framferda deira. Eg har knapt sett noko vakrare, sa eg, om det verka aldri så kvardagslig for dei. Dei strålte båe opp mot meg, og takka for orda.

Eg tok meg sjølv i å ynskje at eg òg måtte ha vorte så velsigna å få gå inn i alderdoms år med ein make som held paraplyen og opnar døra for meg, sjølv om vi hadde vore gift i fleire år enn mange i det heile får leve. Og sjølv om eg godt greier å halde ein paraply og opne ei bildør heilt på eiga hand. 

Men, det hadde no ikkje skada, om den maken ikkje hadde hender som berre dugde til å flytte papir med, og om andletet var ur litt slite tå vèr og vind. Eller om han var ur litt meir ramsalt i hugen enn desse millionbåteigerane som eg støtt råkar ved postkassane her eg har vagla meg til å bu. Med det same ein held på og ynskjer seg noko, meiner eg.

 

Men ynsk i eine handa og få tak i ein fjert med den andre. Ingen tå dei er noko å verme seg på i lengda.

Biletstunda, der i mot. Det var ein nydeleg gårkveld. Og så fekk ein då kvitta seg med juletreet, til sist.

God helg!

 

 

 

..på små stader kjenner andre deg best..

I dag gjekk eg forbi ein gamal kjenning. Eg på utsida tå glaset, og han på innsida. Det er trøysamt å sjå folk!

Han sitt der og ser ut glaset ved kjøkkenbordet. Det er ein vakker soldag der ute, men han kjem seg liksom ikkje ut heilt enno. Ikkje tåler han sola, heller. Han blir ikkje brunbarka og frisk å sjå til, om han sitt ute i solsteiken aldri så mykje. Han blir raud som ein hummar, og flassar så det står kvite skyer kring andletet når han klør seg i panna. Og rundt nasen og øyro og augnebryna, blir huda gustgrå og han ser meir dødssjuk ut. Han fekk ein hudsjukdom ein gong, og det er så lenge sidan at han minnest ikkje når det var. Sidan då har han halde seg unna sola alt råd har vore. Så er han bleik som ein fiskepudding, og har forsona seg med det. Det er no ikkje fargen på huda som formar mennesket.

Han har fått forsone seg med mykje anna som har vore mykje verre enn hudfargen. Han sitt her på garden han vaks opp på då han var liten. No er han åleine, men det har ikkje all tida vore slik. Sist på, budde han her med mor si, den tida ikkje syskena hans jaga han der i frå. Ho døydde omsider, mor hans, så no er han her åleine. Ingen kvinnfolk held seg her saman med han. Anten reiser dei innan han vinn å be dei bli verande, eller så jagar han dei i frå seg medan det enno er tid til det. Dei held seg ikkje her, kor som. Huset held han på å restaurere. Det er ikkje så gale somme stader, andre stader er han ikkje kommen til enno, og somme stader er han berre ikkje heilt ferdig. Det går trautt. Som med alt anna.

Planer manglar ikkje. Han har planer om ditt og anna, sånn og slik skal det gjeras, og difor og korleis veit han alt om. Det er berre at han aldri kjem seg i gang, på rett. Det blir liggjande der kring føtene på han, medan buken veks og humøret blir som buksa; tyngre å halde oppe for kvar tida. Han er ikkje eldre enn han skulle vore full kar enno. Seksti somrar gjer ingen utgamal. Men han er så sliten, kjennes det. Føtene ber han mest ikkje ut ein heil vals lenger, og hendene har ikkje den krafta dei ein gong hadde. Kven kan forvente det. Han låg tungt under for drikken, ei tid. Ikkje berre ei tid. Store deler tå vaksenlivet låg han under for sterk drikke. Og det hugsar folk, og kroppen hans med. Den sto for fall i lag med hans gode rykte, og no ligg dei forfalne båe. Helsa kan lite gjerast med, den skrantar kor som er. Men namn og rykte kan no enno bergast, tenkjer han der han sitt og legg planer for dagen. 

Han er ein velvaksen kar, som ruver godt i terrenget der han ferdas. Han har vom som ein stor ein, og han er lang og grovbygd som ein enno større. Hendene er store som auskar, sjølv om dei ikkje nett er forma etter tungt arbeid. Andletet er grovt det òg, men om ein ser etter så skimtar ein mjuke trekk inn blant alt det grovbarka. Små smilerynker kring augo syner seg når han er i godlag, og når han flirer, skin heile andletet opp i ein einaste stor lått og ein kan ikkje anna enn å flire med. Til og med den kvite bartestripa smiler, då. Han kler seg høvelig bra, òg. Ter seg høflig og gjer kva gjeras kan for å vere ein tå dei andre, no. Før, då han gjekk som fyllefant, var det ikkje så nett om det. Då var han sterk, og farlig sterk òg. Ingen sto i vegen for han og inkje var han for stort, anna enn sjølve livet.

Livet hans har no vore så mykje. Ei tid var han borte frå bygda her, borte frå folket og borte frå heimen og alt i hop. Han hadde eit liv, då. Kone og ungar hadde han, og godt arbeid med. Han elska kona si ein gong, og ungane elskar han enno. Han hadde respekt og akt å sjå i augo på folk den tida. Så vart det ikkje dei akta han så mykje, og etter kvart sto ikkje respekten heller, anna enn tå styrken i nevane hans. Dei ville ikkje i slagsmål med han om dei kunne komme seg i frå det, men dei ville ikkje i anna mål med han heller. Sjølv hadde han flaskebotnen som mål, og når den var nådd, vart han verande der. Det byrja forsiktig, nesten umerkelig. Så vart ein dram til to, to til åtte, og så var det i gang innan han visste om seg, mest. Han kom pengelaus og heimlaus, ja vonlaus og ærelaus med, attende hit han vart fødd. Her i bygda gjorde han seg brått merkt heimkommen, som eit fyllesvin og ein bråkmakar som syskena hans måtte jage her i frå for å berge mor si frå hungersnauda. Alt som heitte pengar vart drukke opp, om dei ikkje var hans òg. Mat var det ikkje så nøye med. Folk hugsar dét og dét frå den tida han var under for drikken, ja. Det manglar ikkje på det. Sjølv hugsar han òg mykje. Men han hugsar helst andre ting enn folk flest. No hugsar han både det eine og det andre som han helst ville ha gløymt, når han ser folk i andletet og ser at dei forsøker sjå opp til at han har hengt seg på tørk og vorte ein heil kar igjen. «Han har sannelig vorte ein annan kar, no», mumlar dei idet dei passerer. Så ser dei på kvarandre og ymtar noko frå den tida han ikkje sto på føtene, mest. Ja, ja, det står då respekt tå det å hengje seg sjølv på tørk og lykkas med det. Der er ikkje dét.

Han kan så mykje, denne kroppen. I hovudet sitt mang ein tanke og mangt eit ugjort arbeidsstykke og minner han om alt han kunne gjort. Men stolen er så forgjort god å sitje på, og rauva med. Dei to er gode bussar, dei. Og handa er godvèn med kaffikoppen. Og då kan mest heile dagen gå forbi ein, med desse til lag. Så dumpar ein og annan nabokall innom, og så blir det enno ein kopp kaffi. Men hugnadsamt er det, at folk ser innom åt ein. Han ser då innom åt ein og annan han òg, når han er på dei trakter lell. Han har kameratar no, som ser han som den han er, ikkje som den han har vore. I alle fall seier dei inkje om det som var då. Og det treng dei ikkje, han kan like godt seie det sjølv, han er ikkje knipen på den måten. Han er ikkje knipen på å ta i hop med dei som enno likar det sterke i glaset, heller. Det herskar alvorlig erfaring i orda hans då, og dei kan ikkje anna enn å vere samde i det han seier, same kven han er i  hop med på det viset. På seg sjølv kjenner ein gjernast andre. Men det blir heller lite gjort, anna enn å syrgje for å halde seg på tørkesnora. Men det kan verte dét likså vel som noko anna, som kan berge namn og rykte. Om ikkje folk tar seg til med og hugse for godt, då. Då blir det helst dei pratar om det som var lell, medan dei ender opp med å seie; «Ja, ja, det var no før, det. No er han tørrlagt, og har skikka seg bra. Men han ber no preg tå det, kor som.»

Sjølv kjenner han òg det, at han ber preg tå eitkvart. Men han er no ikkje sikker på om det er spriten som har prega han mest!

 

..det er ikkje SÅ stor skilnad på då og no..

Han sitt og kjenner på saknet etter henne. Han saknar stemmen hennar, saknar måten ho flirer på, og måten ho går på. Orda hennar sitt som spikra i hjarterota eller nokon stad, og kyssa hennar! Han hadde aldri kysst nokon så inderlig, så syndig himmelsk. Kona hadde han knapt kysst alt med seg, og noko sidesprang hadde han ikkje hatt, ingen å akte på i alle fall. Han kjente det rørte seg i han berre tå tanken på henne, og han måtte ta seg saman for å komme inn i samtalen kona og ungane hadde kring bordet. Dei hadde spurt han om noko, visst. Han fekk spørje opp att kva dei hadde sagt, og med eitt var han med i kvardagen igjen. Men tanken på henne låg som ein dåm over alt han såg og alt han gjorde. Ingen ana noko, han gjekk her og bar kjærleiken sin inni seg, kjærleiken åt ei han aldri kunne få på rett. Fekk han berre eit høve til å sjå henne igjen snart. Inkje anna var meir for han enn det, å kunne halde henne innåt seg, kysse kroppen hennar og trengje inn i henne. Og no måtte han gå seg ein tur bort frå dette kvardagslige, vere åleine med tankane og kjenslene sine ei tid. Han hadde det ikkje greitt, no. Men gu?betre , kor han elska denne kvinna. Denne vakre, falske og fordømte kvinna, som han såg på som ein engel kor som var. Han skulle aldri bli hennar, og ho aldri hans. Berre nokre gonger, når verda ikkje såg og ingen andre såg heller, då var dei eitt. Det vart lengre mellom kvar gong, no. Ho har vel ein annan, tenkjer han. Men det får ikkje hjelpe, han elskar henne lell. Ja, om ho bar heile svartmakta med seg og bar sjølve dommedag i hjartet; han elska ho lell!

*

«Hjartet mitt blør i kjærleik åt deg, men eg er redd kjærleiksgloa mi er i ferd med å slokne, som du ber deg åt med meg!» Enno ein gong vart eg presentert for forventningar om ei unnskyldning eg ikkje rett kan skjøne eg var skuldig nokon. Eg på mi side, gjekk å venta heile våren, heile sommaren og heile fordømde hausten på ei unnskyldning eg meinte eg hadde krav på. Men nei, ho kom ikkje, var det likt. I staden kom jula og nissane og nyåret, og i fylgje med dei; fleire skuldingar og vage «eg har høyrt»-påstandar,  og eit påstått vonbroten hjarte og slokna kjærleiksglo.

Kom igjen!! Kjærleiken gror då ikkje i mygl! Kjærleiken skal komme i fylgje med våren og fuglesongen, og om det så er seinhaustes, har den våren i seg lell. Og den skal tennas til live i famntak og tillit og tåpelig optimisme og evig og tru til Dovre fell! Dét er kjærleik! Sutrande midtlivskraum med hjartet spent som ei springfjør og med skjelvande posar kring augo, plirande blikk og snurpa lepper idet han returnerer heim åt kjerringspøet sitt; der ligg inkje som er verd å samanlikne med kjærleik!! Eg kunne vorte så arg, ja så eitrande forbanna at eg drøvtogg galle med eiter som smaktilsetting. Eg kunne sagt eit og anna om korleis det kjennes, å vere god nok å attrå, men slett ikkje god nok å forsvare når bygdeormen spreier giftbodskapen sin. God nok å halde i kring når verda stenger augo eit bel og ein kan kjenne seg trygg i synda si, men ikkje god nok å stå openbert på gata og slå av en prat om veret med. God nok til å danse ein pols med, men ikkje om det må råke bli ein dans for mykje, så nokon kan finne på å seie eitkvart om det. God nok å liggje hos, men ikkje bra nok til å leve med. Det ville ha vorte ein tordentale, inderligare enn Moses`, den gongen han preika på det strengaste åt det han hadde tå folk til rådigheit.

Men her kjem korkje sinne eller såra sjølvrespekt til syne idet eg kastar blikket forbi dei alle og bortover mot fjella langt borti der, medan eg kjempar for å halde hovudet høgt og fliren i hevd, og ikkje påfallande fort forlét oppkommet til toskskapet. Eg skulle sagt eitt og anna ja. Hjartelig skulle eg det! Men eg lét det vere, denne gongen òg. Fordi eg ein stad under den beiske forakta undrar meg om eg kan til elendigheita sjølv. Har eg, i ein forkvakla augneblink, gitt til kjenne noko som kunne ha tent ei glo og som kunne oppfattas for å vere noko i den lei som kjærleiken ligg? Kunne eg, utan at eg sjølv har vore medviten i gjerningsstunda, ha late augo kvile på einkvan eit grann for lenge, eller sagt noko som gjekk nærare hjarterota enn tenkt var? Kan det vere på det viset, at eg utan sjølv å vite om det, har gått rundt og vore min eigen bitraste fiende, vore høgrefoten åt bygdedyret? Eg dveler ikkje for lenge ved denne snikande teorien, eg vil trass alt gjerne vere på talefot med meg sjølv i kommande tider, òg. Det er best å ikkje leggje seg for hardt ut med seg sjølv, det kan komme til å koste ein reint for mykje. Men desse kallane og kjerringspøa deira ? dei skulle ein viss mann ta heim åt seg og ikkje gi seg til å sleppe der i frå på ei tid!

*

Eg sto kan hende ikkje fremst i den køa der det vart vèt utdelt. Eg har enno ikkje stått fremst i noko kø som helst, alt eg minnes. Eg har helst råka hamne sist, og det er ikkje berre-berre å vite kor ein skal gjere tå seg, då. For om ein kjem einkvan stad der folk står gildra opp i kø for noko, så er det jo vanlig skikk og bruk å gå og stille seg sist. Men når ein støtt skal stå sist, får ein og kvar problem med ein gong med å komme seg nokon stad som helst. For kva kan ein vere sikker på å oppdage nett i den augneblinken ein kjem å skal ta plassen sist i køa? Jau, der kan ein  ta seg bak på at det allereie står nokon! Og kor er det då meininga ein skal gjere tå seg? Eg tykkjer høyre jammeren, om ein spør kraumen som står der og glor framfor seg, om han eller ho kan flytte ut litt på seg, så ein sjølv får stille seg sist i køa!

Eg kan gi deg noko til fattig trøyst og til bruk i slike dagar der ein mest ikkje orkar leve til kvelds. Rådet er som følgjande:

Gå inn på eit apotek og kjøp eit rumpetermometer tå merket «Johnson and Johnson». Opne pakninga og les pakningsvedlegget. Der vil du kunne lese at «kvart enkelt termometer er personlig kvalitetstesta på vår fabrikk». Så kan du late att augo og sukke tilfreds med deg sjølv, at du sannelig kan vere glad du ikkje arbeider i kvalitetskontrollen hos «Johnson and Johnson». Av og til treng ein ei påminning om at det fins folk her i verda som har det verre enn ein sjølv. Mykje verre. Det fins høve der folk ? ein må i alle fall gå ut i frå at dei er folk dei fleste tå dei ? vert ramma tå store katastrofar. Vere seg magesjuke eller skilsmisse, sjølvpåført overvekt eller arbeidsløyse. Dei kan verte tatt i ei løgn eller sju, og dei kan verte bedregne tå einkvan dei eigentleg skulle vite betre enn å lite på. I slike høve kjem både tsunami, flom, aids og jordsjølv i bakgrunnen. Eller om einkvan nordmann vinn eitt skirenn som han har trena til sidan han var såpass at far hans kunne tre skisko på føtene hans. Det er viktige saker det, og må slett ikkje forkvaklas tå verdskatastrofar eller massedødsfall!

Men om eitt lite menneske dumpar i armane på sjølve livslykka si, ein vanlig kvardag mellom ettermiddagskaffien og nonsmaten, kledd i rukkete kvardagsbukse og ein utvaska genser frå Cubus, så blir ikkje det ansa i verdshistoria. Sjølv om akkurat denne torsdags ettermiddagen blir det viktigaste i heile livsløpet åt nett dette menneskekrypet, så blir det knapt ansa på medan mennesket sjølv lever, og det blir grove ned og aldri oppteke igjen når det går i jorda.

Vi går her og helsar på menneska i kring oss, ser dei kanskje òg, eit grann no og då. Men inkje veit vi og inkje forstår vi, tå kva dei ber med seg tå kvardagslykke og tragediar. Kva som gjer at dei smiler eller gret; inkje veit vi og inkje fattar vi. Vi har nok med å dra oss rundt i vårt eige tilvære, nøgde eller misnøgde som vi er, og trur at kloden kretsar kring nett vår akse. Men, om nokre vi omgir oss med, finn det for godt å gjere oss eitkvart ilt, kjem i skade for å pirke ur litt borti stoltheita vår eller trampe for hardt i plankegolvet vi stavrar oss over, då dreier tilværet seg plutselig om å påføre den kraumen flest moglig synlige arr til minne om at han trampa nett oss for nære. Sjølve er vi så fordømt feilfrie, og dei andre så forureinande feilrike. Men vi omgås dei på trass tå feil deira, berre for å syne kor gudlova storsinna vi er. Tilgir dei òg, om det røyner på. For vi er sjølve så storsinna i hug og sinn, at vi kan saktens kan heve oss over feila deira, og oversjå dårskapen. Ja, ein må få lov å halde seg sjølv for narr ein gong og anna! 

Eg veit ikkje, som sagt, om det er lagnaden som fylgjer ein på livsvegen, eller om det er ein sjølv som kan til alt saman. Kanskje er det slik at kvar og ein tå oss er vår eigen bitraste fiende, og at vi ikkje ein gong er i stand til å sjå det. Slett ikkje til å gjere noko med det. Ein kan som sagt ikkje leggje seg alt for mykje ut med seg sjølv, ein kjem lengst med å ikkje erge opp seg sjølv meir enn at ein held seg på talefot. Ein skal trass alt halde ut til livsvegen ender innan ein skil lag. Og neppe då heller.

*

Og no skal eg ut å kjøpe melk. Ein må ha det `og, om ein ikkje er veganar eller har vondarta melkeallergi. Og det er eg ikkje, og det har eg ikkje. Skulle eg få anda over meg mellom reolen med posesuppe og glutenfri kjeks, så kan det hende eg tar med ein boks makrell i tomat òg. Jau, ein har då fullt opp med sitt!

 

...dagens glimt attover ...

Eg var ni år. Og eg gjekk langs vegen som eg hadde gått hundre og kanskje fleire gonger før. Det regna, og eg var på veg heim frå skulen.

Det hadde vore ein vrang morgon, som nokre morgonar var. Far min hadde koka havregraut medan han hadde sett på meg med olme augo og sagt at han ikkje herde sjå meg. Eg hadde nemlig falle for freistinga til å ta ein bit sjokolade som låg i ei skål på bordet, og eg hadde ikkje lov til å ta sjokolade som sto framme, eg visste då det. Men så hadde eg vore oppe og tissa om natta, og så hadde eg gått på kjøkkenet for å ta eit glas vatn medan eg enno var vaken. Det var då augo hadde festa seg på denne skåla som sto på bordet i stua, og freistinga hadde vorte for stor for ein blåøygd niåring. Eg tok ein liten bit, la dei andre til i skåla så det ikkje skulle synast så tydelig at det mangla ein. Eg naut den himmelske smaken medan eg tusla til sengs igjen, og sovna betre enn  vanlig. Eg trudde meg trygg for synda. Men så lenge var syndaren ikkje i paradis! Far min vekte meg då klokka var sju, med flomlys i rommet og beskjed om å komma meg opp or senga fortast eg vann. Med grauten, som var fast morgonmat, og det ein god ein, vanka ei overhaling som var ein storforbrytar verdig. Han hadde rekna bitane i skåla og konstatert at eg ikkje var ynskt i hans synsvinkel meir den dagen. Så var det enno godt, tenkte eg, at eg skulle på skulen. Det kunne elles verte vanskelig, om eg skulle vore heime, å halde seg unna synsfeltet hans heile dagen. I dette veret, kunne eg ikkje ha vore i fjæra, heller. Det regna den dagen som så mange andre dagar, og bles og tura gjorde det òg. Det vart sikkert ikkje skikkelig lyst ute innan langt ut i den fyrste skuletimen, tenkte eg medan eg for lengst hadde stengt ute alle orda som han enno lira utor seg frå andre sida tå bordet. Det var ikkje meir enn ein kilometer å gå heimafrå til skulen. Men av og til var det som tre å kjenne til for små føter, når  morgonane var kalde og veret stritt.

Heimover var vegen ofte ikkje lang nok. Nokre gonger snudde eg halvveges og gjekk litt tilbake òg, inntil eg høyrde det kom bil eller eitkvart etter vegen. Då snudde eg og gjekk i rett retning igjen, for sjansen var stor for at det skulle vere einkvan kjend, og då kunne dei finne på å seie noko om det. Dei fylgde meg meir med augo, visste eg, enn dei gjorde med dei andre ungane. Eg måtte ta meg vel i vare, dei snakka nok som det var, det hadde eg kjent inni meg for lenge sidan.

Denne morgonen var ekstra grå og regntung og vindsterk. Og far min fordrog meg ikkje, tenkte eg, idet eg traska ut døra med skulesekk og matpakke med geitost. Ranselen var tung, òg. Han hadde bil, far min, men hadde slett ikkje tenkt å køyre meg på skulen tå den grunn. Ikkje henta han meg heller. Korkje i dag eller andre dagar. 

Kan hende var det like greitt.

 

.. det bles på toppane!...

For dei som ikkje har skjøna det til no, tå dei heile 14 lesarane eg ser ut til å ha her inne, så kjem ikkje det her på noko tidspunkt som helst til å bli ein sånn blogg der eg fortel halvsanningar som "det skal skje SÅ mykje spennande denne veka, og det ser eg SÅ fram til å fortelje dykk, men ikkje no", eller; "i dag sto eg opp kl 12 og måtte typisk gå på butikken for at eg ikkje hadde mat i huset, og det UTAN sminke eller laushår!" 

Det er fleire grunnar til det. For det fyrste skjer det slett inkje noko som helst i livet mitt som eg er sikker på at dykk "der ute" (kor no det er hen) brinn i spenning tå å få høyre om i neste kapittel. For det andre så står eg ikkje opp kl 1200 på dagen med mindre eg har vore i narkose og vore heilt ute av stand til å stå opp før kl 0700. I mi verd startar dagen omtrent med 0700-nyheitene, og når kl er tolv har halve dagen gått. Har eg ikkje stått opp før då, så kan eg like gjerne liggje over til neste dag. Eg er i så fall dau kor som er.

Eitt anna punkt er at eg slett ikkje kler meg i sminke og laushår og lausvippar og lausneglar og designerklede innan eg går på butikken. For å være heilt ærlig, så har det ansiktet her aldri hatt sminke på huda, (om ein ikkje reknar leppepomade som sminke) og eg har aldri hatt korkje kunstige negler eller sveisa på - hår.  Ikkje eit vondt ord om dei fleire tusen tå verdas befolkning som finn det nødvendig å leggje nytt ansikt kvar dag innan dei vågar seg i gang med å møte verda si. Og det er mykje fint laushår på marknaden. Lause vippar har eg prøvd ein gong ei venninne skulle øve konsten på nokon andre enn seg sjølv. Tru meg - det såg ikkje bra ut i det heile. Kven er det som trur at 5 cm vippar på berre øvre augelokk ser heilt medfødt ut? Eller lyserosa neglar med drivkvite tuppar, for den del. Ingen blir fødd sånn. Men no er det ikkje alle som har "medfødt" som førebilete. Eg er klar over det. Og at "skjønnhet kommer innenfra" slett ikkje er noko å lite på, begrip sjølv eg. Eg har trass alt spigel i hus. Kjøpte den sjølv, på IKEA. Og eg har med sjølvsyn der i fleire år kunne stadfesta at eg aldri har vore noko å hengt på joletreet utvendig - og eg går med det slett ikkje i kring og trur at innsida er noko betre! Men eg tenkjer at eg tykkjer det er greitt, når eg går å legg meg på kvelden, å vite noko på lei kva eg kan vente meg å møte i same spiglen morgonen etter. Eller, om nokre skulle råke bli kjent med meg midt på dagen - at dei kunne ha sjans til å kjenne meg att om dei skulle kome i skade for å treffe meg på ei anna tid tå døgnet. Eg tykkjer det er beint fram befriande, å kunne sjå sånn noko på lei likeeins ut, same kor og når folk skulle råke på meg - eller om eg skulle kome til å møte meg sjølv i døra. At ein kan dra kjensel på skapnaden, og ikkje bli for skuffa. Sleppe å ta utsjånaden min tå og på heile tida. Om dykk skjønar kva eg meiner. Eg likar det. Samstundes er eg fullpakka tå respekt for dei som tenkjer at slik er ikkje ei moderne kvinne anno 2018. Eg tenkjer alle har nok med sitt. Eg har i alle fall det. Og eg tykkjer livet er aldeles for kort til å bruke fleire timar tå kvar dag framfor spiglen, i von om at alle andre skal tykkje eg er mykje vakrare enn eg sjølv.

Om folk ikkje tykkjer eg er fin, så kan eg trøyste dei med at det tykkjer ikkje eg heller. Men alle kan no ikkje gå i kring og konkurrere om den tittelen!

Men det er noko EG tykkjer. Folk kan være like bra og enno betre om dei ikkje er einige med meg i det!

Så, her går eg og rek då, aldeles sminkelaus, med berre mitt eige hår og mine eigne neglar, og attpå er kvar ein cellulitt heilt sjølvlaga, og puppane mine har kome aldeles tå seg sjølve, dei òg. Den eine er litt mindre enn den andre, og dei peker ikkje så mykje oppover no som dei gjorde for ti år sidan. For ti år sidan var eg nokre kilo lettare, òg. Men eg slit ikkje med å transportere lekamen til fots enno, så eg tenkjer at eg toler vekta tå mine eigne skuldre. Eller noko i den lei. Kva eg annars gjer om dagane? Eg er gud skje lov ikkje NAV-klient. Enno. Og eg er faktisk ikkje kriminell. (og der fikk du DEN, bygdedyret!) Og eg er ikkje lotto-millionær eller har ein mann som er vèlfødd og syrgjar for å halde bankkontoen min full. Eg er ikkje sponsa eller reklamert heller. Jau, du har heilt rett - da sit ein attende med berre eitt alternativ. Eg er arbeidande skattebetalar!

Eg har slett ikkje draumejobben. Men han syrgjer for at eg kan ha tak over hovudet og mat på bordet. Og noko å kjøpe mat åt hunden for. Så da er vi nøgde, både eg og han. Og sjefen min høyres ikkje unøgd ut ho heller. Eg gjer det eg skal og til rett tid, og då så. 

Mistyd meg ikkje. Eg tykkjer jobben min er heilt grei. Ein slepp tenkje hovudet tå seg - og det er no greitt, det. Då har ein no dèt i behald.

Men eg er òg open på at eg søkjer anna arbeid om det skulle by seg ein sjans. Jau då.

Ein kan ikkje berre stå på same flekken heile livet. Då blir ein så vrang å flytte på, etter ei tid. Og vrang, det har no eg aldri vore. Sjølv om eg aldri har vore heilt rett. 

*

I dag, har eg fri. Og struttar tå arbeidslyst. Tenkje seg til! Så då tenkte eg eigentleg å pakke tursekken og sette selen på hunden og gå til fjells. For sola lokka så vakkert på utsida. Men så måtte eg ein tur på butiken, og då eg kom på høgste punktet på vegen dit, kjente eg kor mykje det bles. Kaldt var det òg. Mykje kaldare enn i stua. Jau, vèrhardt på toppane har det no all tid vore! 

Så i dag skal eg bake OG vaske hus! Og det er så langt inn i rosablogginga du får meg!

So long!