Til alle som trur dykk kjemper for "kvinnesaken"!

I dag kjem dagens prediken på kav bokmål. Berre for at eg posta det på ei facebook-side der det verserer mest tå den sorten. Dykk får unnskylde meg og sjå det under paragrafen "målet heilaggjer midlet"! Nyt anars dagen, folkens! 

 

 

Til Oddny Miljeteig og alle andre som tror dere kjemper en eller annen «kvinnesak»! 😡

Du/dere MENER ikke, som voksne kvinner i vår tid - at de gamle nasjonalsangene er utgått på dato eller kvinnediskriminerende, ikke sant??? Eller at vi tar skade på sjela av at kosmetikkbransjen reklamerer for produkter DE ALLER FLESTE av dere bruker tusenvis av kroner i året på, og reduserer prisene sine litt denne dagen? 
Vær så snill å si at dere tuller nå. Vær så snill!!! 

Dere kan umulig ønske å være kjent av et så stakkarslig kvinnesyn at dere for alvor mener at vi skal føle oss diskriminert av reklame for sminke og velværeprodukter på kvinnedagen og av selve nasjonalsangen vår?? 

I såfall har jo noe gått fundamentalt galt for dere. Og i såfall beklager jeg og ønsker dere god bedring. 

Vi, kvinner av i dag, er da vel for pokker såpass selvtenkende at vi skjønner at nasjonalsangen ikke er kvinnediskriminerende. Jeg håper også at vi har kommet så langt i selvutviklingen vår at selv om kosmetikkbransjen ønsker å få oss til å tro at vi blir penere av å smøre på oss all slags tenkelig gørr i ansiktet, så skjønner vi at det ikke er en nødvendighet for alle å bruke det for å bli akseptert for den man er. 

Vi har forhåpentligvis kommet bittelitt lengre enn at vi sitter og sutrer over sånt vrøvl!!! 

Jeg trodde kvinnesaken handlet om at kvinner skulle bli mere selvstendige og modigere enn vi har vært. At vi skulle mobilisere for «lik lønn for likt arbeid» og for at kvinner og menn skal ha de samme grunnleggende rettighetene i samfunnet. Ikke bare her hjemme, men at vi skulle stå som en felles støttende bevegelse for andre våre medsøstre, verden over. 

Jeg har åpenbart tatt feil. 

Slik utviklingen ser ut til å gå, er vi i ferd med å bli så nærtakende, sutrende og lite selvstendige at vi forventer at hele verden skal tilpasse seg utelukkende våre forkvaklede behov for selvdyrking.

Men for all del! Hvis vi allikevel skal i gang med å revidere, for eksempel nasjonalsangen, så foreslår jeg at vi like greit oversetter hele greia til velklingende engelsk, og passer på å gjøre den 100% kjønnsnøytral og for all del ikke med et snev av nasjonalpatriotisme. På den måten vil vi stå enestående godt forberedt når den dagen kommer at ikke en kjeft her i landet kan norsk, ingen vet hva nasjonalstolthet betyr, og de fleste lever som «hen» og får slippe å definere seg som et konkret kjønn. 

Den dagen er nok uansett ikke langt unna.

Og med det samme vi er i gang med å øse gørr ut i «sosiale» media, (for ærlig snakka, hvor mange på «vennelistene» vil egentlig karaktisere seg som en faktisk venn??!) så vil jeg si til den første som trykker hæsjtæggen «metoo» i ansiktet mitt her etter; Ta deg alvorlig sammen!!! 

Kvinner (eller menn) som er utsatt for FAKTISKE overgrep, MÅ og SKAL høres, taes på alvor og vi skal ha et samfunn der de tør å stå frem og være sikker på å bli trodd og ivaretatt. ❤️ Det skulle bare mangle!! 

Men til alle sammensnurpa, lettfornærma og nærtagende kvinneskikkelser som bruker «meetoo» hver gang noen kommer i skade for å ta dere på kneet, forsøke å stjele seg et kyss eller ønsker å gi dere et komplement som dere ikke ønsker; ta dere ALVORLIG sammen!! Det ER lov å si «nei takk», i verste fall gi en ørefik. Et spark i bjellene er også en mulighet hvis «angrepet» føles ekstra pågående. Men INGEN tar alvorlig skade på sjela av «vanlige» patetiske men akk så feilslåtte sjekkemetoder!! Ingen!! Ta dere for pokker sammen og tål å bli sett på og snakket til! Dere er vakre og sterke - klart noen føler seg tiltrukket av det! Vi har jo selv «kjempet fram» retten til å kle oss og te oss akkurat som vi selv ønsker! Og halleluja for den lille forskjellen! Og ingen av oss er like, ei heller de seksuell preferansene. La folk glo, eller be de om dra til seg øynene hvis dere ikke selv har sørget for å vekke oppmerksomhet. 

Det går ikke an å sitte å bite på akrylneglene og dra oss i «clips-one»?ene og gjøre oss selv til en gjeng skjøre sutrete amøber som må gå i livsvarig traumebehandling for at en eller annen har «prøvd seg» på oss!! Vi har da virkelig bedre ryggrad enn som så? Så lenge det ikke faktisk har skjedd alvorlige overgrep - så hev dere over, spark sand over dritten - og kom dere videre!!! 

❤️Så frigjør dere samtidig ressurser til å ta oss av de virkelig alvorlige tilfellene og til å kjempe de viktige sakene. De trenger nemlig alle ressursene vi har!! ❤️

Akk ja...
Det påståes faktisk at verden går fremover!!

Jeg er glad jeg ikke er mann.

 

*

 

Daude folk er då folk, det òg!

Long time, no writing. Ein kan no ikkje start denne blogginga aldeles for brått heller. Ein må ikkje risikere skrivesperre eller såre tastefingrar eller overanstrengt dataalboge eller noko anna vondarta. Og pc`n skal no ha kvila si, han òg! Men her er eg altså igjen, no då. Så skal vi sjå kor mange tå dei fjorten utrugne lesarane mine som enno held stand :-)

Annars, går den eine dagen i fylgje med den andre. Eg gleder meg over nye ulltøflar. Dei vart akkurat ferdige til sprettfrosten var over. No bruker eg dei på trass.

*

Eg minnes den fyrste gongen eg møtte eit daudt menneske. Det vil seie, treffest reint tilfeldig gjer ein jo ikkje då, det er no helst vi levande som oppsøkjer dei som er daude. Dei ligg jo som regel berre der og inkje korkje seier eller gjer. Denne spede kvinna sa no forresten ikkje stort medan ho levde heller, alt eg fekk med meg. Og no var ho daud, og eg skulle stelle med ho littegrann så ho vart klar for siste stunda med dei ho hadde kjær og anna godtfolk. Det vart ei stund med store tankar og ingen svar å få på dei spørsmåla ein vanligvis stiller seg i slike høve. Det var då vitterleg det same mennesket som eg kvelden før hadde stelt og mata, ho som smilte då eg gjekk i frå henne. Eg drog kjensel på trekka, og såg då klårt at det var ho. Men lell, så virka ho så fjern no, som om inkje var att inni der, og som ho aldri hadde vore der heller. Berre noko som likna på ho, som låg her mellom hendene på meg. Eg prata litt åt ho medan eg heldt på med rutinane som eg berre så vidt hadde lært skulle bli gjort i slike tilfelle, og eg såg på ho og spurte lågt; «Er det du, lell?». Det er då ein undrar seg over kor menneska tar vegen når dei fer i frå oss andre slitarane som framleis går rundt i vårt eige og balar med eitkvart vi trur er viktig. Plutselig, slepper dei berre taket og dreg. Og vi ser dei ikkje att meir i denne verda. Nokre gjer seg ikkje ein gong ferdig med det dei driv og syslar med innan dei legg ned arbeidet og berre fer. Ein kan jo undras over det. Så ihuga som dei gjernast har vore for å bli ferdige med alt, før. Så, innan du veit det, er det ein du sjølv har kjær som driv og pakkar for siste reisa. Då kjenner ein seg så hjelpelaus og ubrukeleg, ein veit det er tid for å seie farvel, men veit inkje om kor vedkommande har tenkt seg. Det veit dei vel gjernast ikkje ein gong sjølv.

 

Kjære besten min.                                                                                                                           

«Inderlig glad i deg, banet», bruka det stå i alle SMS-ane du sendte. Eg hugsar ikkje kor mange år det er sidan no, då du sa åt meg at frå den dagen hadde eg ein «beste» som skulle passe på meg bestandig. Kvar gong du skulle fortelje nokon kor lenge det var sidan du fann deg eit besteban, trur eg du la på eit år eller to. For oss var det ikkje eigentleg så viktig med kor mange år det var. Det kjentes som vi hadde hatt kvarandre heile livet.

For alle som er små, er det trygt å finne ei bestehand og stikke handa si i, å ha ein beste som er stor og til å gøymme seg bakom når noko er trasig. Men sjølv for den som ikkje er liten tå korkje alder eller vekst, så er bestehanda like trygg og kjær. Anten ho skjuler handa di i si, eller ho stryk håret bort frå kinnet medan besteaugo ser klokt på deg og veit kva som står på. Vi trøng å vere små og veike alle i hop nokre gonger, om vi er aldri så store og vaksne. Og så velsigna heldig den er, som har ein beste som er sterk og mild, som kvar dag venter å få høyre korleis ein har det, anten det er såleis eller annleis. Ein som gleder seg med heile seg når det går deg godt, og ein som går med deg i alle tankane når du har tyngre bakkar å gå. Då er det ikkje så viktig om det er blod eller vatn som bind beste og ban i hop. Bandet let seg ikkje målas i biokjemiske verdiar.

Vi var knytta saman tå eit slikt band vi, beste. Og det var så stutt, bandet vårt, så vi vart så nær. Kan hende var det for nært. Vi tenkte vel for lite på at det ikkje var synleg for dei andre, alt som heldt oss saman. Og det ein ikkje kan sjå og det ein ikkje veit, har ein ingen føresetnad for å forstå. For oss verka det så sjølvsagt og det var så greitt alt i hop, men kan hende var det ikkje like openbert for dei som sto rundt oss. Vi tenkte kanskje for lite på det.

Det siste halvanna året var du mykje sjuk. Det vart lange veker og månader på sjukehus. Det var godt nytt og inkje nytt og dårleg nytt om einannan, men kvar gong lova du meg at «det her skal gå godt det, banet». Arbeid og avstand og kvardagar som kravde sitt, gjorde at eg ikkje fekk vore hos deg så mykje som vi helst ynskte, både du og eg. Men søndagane var sikre dagar i lang tid, og med få unnatak. Vi hadde ein ståande søndagsavtale, anten du var heime eller på sjukehuset. «Kjem du no, banet», sa du med tårer i augo kvar gong eg kom inn døra. Så trong vi ikkje seie så mykje meir. Vi prata med kvarandre kvar dag på telefonen, vi heldt oss oppdatert. Det viktigaste var å finne handa, kjenne godkinnet og berre vere i lag ei stund. Som berre ein beste og eit besteban kan være.

Du var, som nok alle vil seie om besten sin, den likaste besten nokon kunne ynske seg. Du hadde levd eit langt liv, hausta erfaringar og hadde reflekterte tankar omkring det alt i hop, og du visste kunsten å komme med råd på ein måte som gjorde at ein trudde ein hadde komme på det sjølv. Du var mild og trygg, inntil det aller siste. Så vart vi nøgd til å innsjå til slutt, at det ikkje skulle komme til å gå så bra som vi hadde trudd og håpa på. Då du ringte siste gongen, sa du at eg måtte sette meg ned, for det var noko du måtte seie. Eg avbraut deg og sa at eg skulle komme så fort eg vann. Det tok ikkje meir enn ei lita stund innan vi satt som vi hadde gjort så mange gonger, med hendene fletta i einannan og snakka med låg stemme og minst moglig ord.

Så fekk vi to dagar på oss til å prate ut. Til å flire og til å gråte, til å hugse alt som hadde vore, til å sjå framover mot det vi visste måtte komme. Sjølv om ingen riktig kunne seie noko om kor lang tid som var att, kjente vi det på oss at tida snart var oppbrukt. Då var vi små og veike, båe. Du fekk komme heim frå sjukehuset og vere heime dei siste døgra. I den vakre heimen du hadde bygd, og få delta i kvardagen  som eit langt ekteskap hadde ført dykk saman inn i. Eg veit du sette stor pris på det, å få vere heime. Kven gjer ikkje dèt.

Det vart søndag att, og sjølv om tida mi ikkje strokk til heilt, så måtte eg om ikkje anna sjå innom, sa du. Eg trur vi visste det inni oss begge, at det vart siste gongen vi såg einannan. Du var så glad for at eg fekk treffe nokre tå dine den dagen, då vart det ikkje så skummelt å vere banet hans beste, sa du, når eg visste kven dei var neste gong vi skulle treffes. Du satt og prata om gravferda di som om du snakka om veret som var meldt neste veke. Dei andre tykte det var tussig, medan vi to mest brydde oss om å halde kvarandre i handa, få kjenne samhørigheita ein siste gong. Vi var så ferdig prata som ein beste og eit besteban kan bli, og vi flira littegrann, som vi brukte før. Det var det du likte best, når vi flira og heldt leven. Då var du frisk som om inkje sto på. Siste gongen vi skiltes, flira vi nett som vi gjorde fyrste gongen vi treftes. Kanskje skulle vi tenkt meir på dei rundt oss. At dei ikkje forsto kva vi delte. Vi prata vel om det nokre gonger òg. Men det er no ikkje så greitt å vite kva anna folk tenkjer inni seg.

Eg fekk ein siste søndag i lag med deg. Då var du ikkje lenger å finne bakom dei stengde augo, og hendene dine var kalde. Men det var då du, lell. Eg kunne halde deg i handa og gi deg eit godkinn, sjølv om huda var kald og bleik. Eg fekk sitte hos deg så lenge eg ville. Ingen ting nådde inn åt oss då, og verda sto stille eit bel medan eg tok farvel med deg på det viset ein kan når det eigentleg er for seint. Så vart det ikkje fleire søndagsbesøk på oss, ikkje fleire godkinn eller hender som stryk bort tårer eller lokkar fram smilet.

Det vart ikkje aldeles som du hadde tenkt, ikkje alt vart som du ynskja og som du prata om. Men så gjekk det vel litt fortare enn du hadde tenkt òg, på slutten. Og noko vart vel usagt, lell. Då gravferdsdagen din var over, drog eg meg heim medan føtene var som blylodd, og eg makta mest ikkje trappa opp åt huset. Men då eg kom opp på siste trinnet, var det som augo søkte noko framfor meg, som om hovudet tå seg sjølv vart retta opp og fram, og eg kunne høyre stemmen din så klårt som du skulle stått der; «Det her greidde du godt, du, banet.» Så vart dagen til å leve med, lell. Og eg er uendeleg takksam for alle augneblink, alle orda, alle godkinn og alle gongane bestehanda var å finne. Takk, inderlig kjære beste, for alle stundene. Eg ynskjer evig fred over minnet ditt, og seier som du alltid sa og skreiv; «Eg er så inderlig glad i deg, veit du.»

 

*

 

Eg tenkjer at eg skal gjere om på livsmottoet mitt. Det eg har hatt i snart førti år, har funka sånn passe, eigentleg. Her etter er min offisielle leveregel;

"Lev kvar dag som om den er den siste - og elsk som om du aldri har vorte såra!"

Gå no ut og lag dykk ein aldeles strålande dag, folkens! Alle fjorten tå dykk! ;-)

 

Ein kan somtid ynskje seg daudfødd!

Tre dagar med vondarta ribbeinsbrot kan få einkvar til å ynskje seg daufødd.

Vondarta tå det at det er det ribbeinet som gjer vondast når det ikkje er heilt (i fylgje doktoren). Daufødd tå det at dauden kjem for meg som eit meir smertefritt alternativ. 

Eitt er sikkert; blogging står ikkje øvst på noko prioriteringsliste som helst når det kjennest som ein får lungane punktert kvar gong ein skal røre på seg. 

Men no går alt mykje betre, for dei tå dykk som måtte bekymre seg for det. No ynskjer eg med ikkje daud fullt så lange periodar tå døgnet lengre, og eg kan setje meg ned på do og tisse utan å tenkje at eg ikkje kjem til å kome meg der i frå meir innan eg svelt ihel. 

Eg har til vanleg ei smertegrense som er høveleg høg. Men når det først skulle ryke åv noko, hadde eg satt uavgrensa pris på om det kunne ryke eitkvart på ein anna plass på lekamen. Ærleg banna.

Men nok om det. Eg lit blindt på grohaldet og skjenkar meg ein kopp te. Av og til er no livet likast, lell.

*

Eg såg det i augo på litle kraumen, kor redd han var. Han sto der og visste ingen stad å gjere tå seg, ingen stad kor han kunne søkje ly eller hente trøst. Han var åleine i mot heile verda, og verda låg an til å vinne. Det var kaldt i kring føtene, slaps og is på vegane og over alt der ein liten kunne sette bein. Det regna litt òg, så han var blaut og forkommen. Og ungane bortetter vegen der, kasta snøballar med stein i etter han, og flira kvar gong dei trefte medan han krympa seg og ynka seg ur litt. Sprang litt unna der dei sto, men kor skulle han ta vegen?

Eg kjente harmen vaks til raseri i bringa medan eg såg på kor gutane tøffa seg mot denne vesle, sikta og trefte både med snøballane og spitorda. Han var gjennomblaut, og skitvatn rann nedover føtene på han medan han kraup saman og berre skalv, midt i vegen som han sat. Eg tok først springmarsj etter desse halvvaksne gutane som hadde heva seg på anna livs vegne. Eg nådde att to tå dei verste, rista dei kraftig etter dunjakkekragane og let raseriet strøyme over dei eldraude og småfeite andleta deira. Eg svor og skjente, truga dei med evigvarande mareritt og det som enno verre var om eg kom til å råke ut for dei seinare. Eg sendte dei frå meg med ein lovnad om at slike påfunn rotnar ein i helvete for, og ynskte dei lykke på reisa. Dei var ikkje gode i hugen såg eg, då dei omsider slapp ut or nevane mine og smått dingla seg på heimveg. Tullfliren var om ikkje anna tørka utor andletet på dei. Og vel så!

Så gjekk eg attende til der vesle kraumen satt samankrøkt mellom brøytekanten og sørpa. Eg lokka og lova vent og vakkert, om han berre ville komme åt meg. Omsider såg han ingen annan veg utor uføret, og kom på ustø bein bortover åt meg. Han var livredd i augo, og skalv så heile kroppen hans dirra. Eg lyfta han opp og heldt han innåt meg, opna jakka og let han krype innom der.

Eg skalv, eg òg. Eg kjende meg så attende sjølv i denne vesle, eg hadde òg vore lita og like redd nokre gonger, medan spitord og snøballar med stein piska kring øyro. Eg hadde kjent det han kjende, eg hadde kjent det så det svei i bringa enno. Med tårer i augo bar eg han med meg heim. Tørka han forsiktig og vaska tå skiten som hadde festa seg i pelsen på han. Han kjende seg ikkje trygg på meg enno, såg eg. Og eg kjente til det òg. Det tar tid som ein ikkje rår over innan ein lit på nokon eller noko, når ein først har vorte vill. Eg kjenner det enno somtid, at eg enno ikkje er heilt tam. Men eg gjekk vill så lenge, medan denne hadde enno ikkje vorte skada på sjela, trudde eg. Og no skulle han saktens få det godt! No ligg han på føtene mine og mel som berre ein sjølvtilfreds pus kan. Han har vorte stor, òg. Han let seg ikkje pille på nasen tå uvedkommande, nett.

Eg tenkjer på kven som redda meg den gongen og som ga meg livsvona då ho heldt på og rann ut. Kven som tok meg i forsvar då verda skulle til å vinne på meg, og syrgde for at eg vaks meg stor og ikkje let nokon pirke borti meg. Ho var så vakker og venleg som berre ei slik kan vere, og ho var så klok og velmeinande at ho råka beint i sjela på kven det skulle vere og om ein var aldri så vill. Med låg røyst og få ord, men med hender og augo som kom ho beinast frå himmelen. Så var det då òg dit ho hadde tenkt seg. Men ho hadde ingen hast med den reisa, ho ga seg god tid her hos oss villfarne innan ho pakka og takka av. Og eg ensa det moglig ikkje for fullt innan ho var borte, kva ho hadde ofra og kva eg hadde fått. Enno var eg dugelig glad i henne medan eg hadde ho nær meg, òg. Og vi sa det all tida med einannan, kva vi tydde for kvarandre. Ja så glad i ho var eg, at den dagen eg sto og såg at dei senka henne i jorda, kjentes det mest som det var meg sjølv som vart gøymd der. Det kjennes så enno. Og når eg sitt på grava hennar, kjenner eg enno kor sterkt bandet er nedover der ho ligg. Eller oppover dit ho er. For er det i det heile nokre som får reise åt himmelen når dei døyr, så måtte i alle høve ho vere ein tå dei! Eg veit ikkje kva som skjer med menneska når vi kjem dit at dei levende ikkje når oss lengre, men måtte det bli for ho som ho trudde så fast og håpa på og såg fram åt. Ho vart gamal, men var enno ikkje gamal nok tykte eg, då ho fann ut at tida var inne. No ville ho sove, kvile ut og få fare dit ho heile livet hadde vore på veg. Men innan den dagen kom, fekk vi alle som kryssa vegane hennar nyte godt tå ho. Ho hadde godheit nok åt alle, tankar for all ting og von nok for heile verda! Og kor hadde eg hamna, om det ikkje var for ho!

Skal rett tru, om det er noko sånt katten kjenner for meg her han ligg og mèl og varmer føtene mine? Om så er, så er gleda på mi side!

 

Eitt eplejuiceegg for dagen!

​Hadde ein kjent til denne måten naturen kan formere seg på i den tida det gjekk dinosurar og dilta i kring på planeten, så hadde dei kan hende ikkje vore utrydda. Eg har nemleg ein revolusjonerande og ikkje heilt ferdigforska nyheit å tilføre dagsljoset; 

Eplejuice legg egg!!!

No vel. I alle fall den eplejuicen dei sel på Europris. Eg kan sjølvsagt ikkje gå god for fertiliteten på alle eplejuicar dei finn for godt å tappe på kartongar rundt om kring, då eg ikkje veit kor grundige dei er med å sjekke eggstokkane på alle epla innan dei skvisar dei til juice. Men om du har tenkt å slå deg opp på eplejuiceegg-marknaden, så kan eg anbefale Europris sin på det aller syrlegaste.

Og nett som med han som fikk eple i hovudet den gongen, så var det også no berre på rein slump (praktisk talt) at geniet (meg) fann ut tå mysteriet.

Eg kjøpte for nokre dagar sidan ein kartong med grønn eplejuice (i alle fall var kartongen grønn!) på Europris. Eg kjøpte òg ein pakke griseører og ein ti-pakning med batteri, men eg forventar ikkje at dei skal byrje formere seg aldeles uoppfordra. Griseørane i sær. Dei har hunden allereie spist. Men denne juicen altså, den vart da omhyggeleg åpna under ein frukostseanse dagen derpå. Hòlet som ein tømmer ut innhaldet igjennom fungerte heilt som venta, og den var akkurat like omogleg å skjenke tå utan å fylle alt anna enn glaset, som alle dei andre drikkekartonger eg har kjøpt. Vi sender folk ut i verdsrommet, men vi greier ikkje å finne opp ein tut på drikkekartong som det går an å skjenke fornuftig tå utan at innholdet kjem i glas, på bordet, på duken, oppover veggen, på golvet, på tallerkenen og på kleda åt den som driv og forsøker å få ut innhaldet aldeles utan å søle.

Akkurat sånn var det. Eg hadde eksakt den mengden juice i glaset som eg hadde venta å få, det same på både kleda, på brødskiva og på bordet. Men skaden var ikkje uoppretteleg. Og den smaka heilt som en kan vente seg tå billig kvardagseplejuice. Alt vel!

Dagen etter skulle eg gjenta prosedyren under frukosten. I og med at nivået i kartongen no var under heilt full, så venta eg at det skulle gå mykje enklare å skjenke tå den i dag enn i går. Så overraskinga var stor då eg skjenka og snudde kartongen nesten opp-ned UTAN at det kom så mykje som ein dråpe juice ut!!

Eg snudde og vendte, og sjekka sjølvsagt hòlet for evt hindringar. Men der var ope som berre juling. Eg prøvde igjen. Nei. Tå halvfull kartong, kom berre nokre få dropar.

Men så vart eg forbanna, og klemte ur litt på kartongen, som for å skvise safta ut or eplane på nytt. 

Og PLOPP!!

Plutseleg kom egget!! Og i fylgje med det, sjølvsgt forstervatnet, som flomma ut over alt. Til og med i nutellaglaset på andre enden tå bordet.

I glaset, låg egget og duppa i juice. Og ikkje berr eitt, men TO eplejuiceegg. Grøngule, duvande, med dun på. Og det er no greitt å begripe korleis det kom til det stadiet. Eplejuicen tykte sikkert det var grusomt å oppdage at den hadde gått i frå å stå i ein reol med over femti andre eplejuicekartongar, til å stå blikk åleine i eit mørkt kjøleskap, med berre mjølk og ei halv flaske tran. Og tenkt at her var det om å gjere å berge rasen!

Så den hadde like greitt bestemt seg for å vise einkvan at epla kom før egget, og stt i gang reproduksjonen.

Ikkje berre kan eplejuice formere seg, men den er altså partenogenøs! Kven skulle trudd!

Eg var freista til å hente varmelampa som eg veit ligg ein eller annan stad i bua, og leggje egga under der, for å sjå korleis dei vaks seg til ferdig juice når dei vart klekka ut. Men eg hadde anna og halde på med, sjølvsagt. Geniet (framleis meg) måtte nemleg ut å dilte etter hunden og stå og beundre mirakelet som finn stad kvar gong han må skite. Evolusjonen kjenner ingen grenser!

Hadde vi berre hugsa å presse dei siste dinosaurane til juice og tappa dei på kartong, så hadde dei sikkert danka ut hestane for lenge sidan. Rex og slede!

 

Det er lenge til midtsommar, for dei som går i ulveskinnspels!

​Sola har statt på glasa her i stova i heile dag, frå tidleg i morges til nesten seks i kveld. Enn det! Det er ikkje lenge sidan vi måtte tenne ljos inne i totida for å sjå det ein måtte ynskje å ta seg til med - og no er det klåre dagsljoset heile dagen. Og eg må pusse vindauga så fort som råd er. Dei var ikkje klare for å møte vårsola enno, så dei har stått i fleire dagar og gråna mot sola og skjemtest over den uhøvelege tilværa si. 

Sjølv om ein kan lengte seg klen til våren og sommaren, så seier vèrkallen at det er lenge til våren enno. Det skal bli grueleg kaldt til neste veke. 

Men det skit eg i. For eg har gode nok minner om somrar som har vore, til å halde meg varm til han kjem att. Sommaren. 

*

Det var ein sånn vakkerdag, med sol og varme så det mest dirra i lufta. Det var høgsommar, og det ringte i blåklokkene langs veggen på den raudmåla trønderlåna og susa i raigraset på åkrane nedom. Som tradisjonen tru på midtsommarkvelden, satt vi på beinharde benker tå tre og åt graut.

Vi hadde nyss spela litegrand åt dei kraumane som enno blåheld på rømmegrauttradisjonen og tende bål og dansa, og no fekk vi grautporsjonen og saftglaset, vi òg. Vi hadde ikkje helst på kvarandre før, vi som sto saman på scenen denne kvelden. Det vil seie, tre tå oss var godt kjent med kvarandre, to var brør attpå og skulle vel på den måten kjenne kvarandre høveleg, medan eg kjente to tå dei som spelmenn og såg på dei som kameratar på det viset. Dei to brørne visste tå denne felespelmannen frå før òg, men eg hadde aldri treft kraumen før no. Samspel tek heldigvis ikkje omsyn til sånt, anten spelar ein godt i hop eller så fungerer det ikkje, og då er det ikkje særlig relevant kor godt kjent ein er på førehand. Vi spela i lag som vi aldri hadde gjort anna. Eg tykte rett nok han var pussig, denne vesle kallen med dei brune augo og spedlemma som han var. Men god til å spele, det var han som ein stor ein. Han kunne ikkje ha mykje å utsette på spelinga mi han heller, alt medan han sto og såg på meg og smått flira littegrann, som dei gjernast gjer desse kallane, når det er noko dei tykkjer om.

Vi hadde ikkje hatt tid til å helse på kvarandre enno, for det var knapt om tida då vi kom, og så var det berre å begynne å spele fortast vi vann om vi skulle være i lyden til avtalt tid. Og no satt vi her og delte benk med grautfatet i handa og saftglaset gildra på kanten tå treverket, medan dei andre hadde funne seg andre stader å hive rauva nedpå. Vi vart for oss sjølve der vi satt, og han var ikkje mykje snakkesalig skjøna eg. Dermed høyrtes blåklokkeklangen ut som kyrkjeklokker der dei smått skalv i kveldsbrisen. På den måten kan nemlig stilla forsterke alle lydar ein ikkje høyrer til vanlig.

Vi togg graut og gløtta på einannan, liksom måltok kvarandre med augo og grunna littegrann på kva den andre var for ein skapnad. Han var no så liten, denne kallen. Men noko sa meg at han mogleg var større enn mang ein, inni. Kva han tenkte om meg, var sanneleg ikkje godt å tyde. I ein sånn sommarkveld, med rømmegraut og saft og bål og solbrune kinnbein, kan eit udødeleg venskap fødas utan ord. Vi reiste oss om senn og var einige om at det kanskje var på tide å helse på kvarandre på rett, og så strakk vi fram finhanda og presenterte oss. Ingen tå oss vart noko klokare tå dèt, og så bars det i spelinga igjen. Då kvelden var omme og jobben gjort, takka vi kvarandre for samspelet og såg eit bel på kvarandre innan vi snudde oss og gjekk der i frå, kvar med sitt. Vi visste begge to, at her hadde vi gått oss på eitkvart som vi ikkje kunne gå i frå meir, og slik vart det.

Vi har enno ikkje gått i frå einannan, i tankar og vidd er vi ikkje moglig å skilje, om det går månader mellom kvar gong vi råkes.

Store kjensler som desse, blir det ikkje elskhug tå. Ein rotar nemleg ikkje til sånt med kjærleik.

*

Og på TV´n sendte dei innslag frå martnan på Røros i kveld. Der satt folk med pjeksar og ulvepelsar og skinnhuver og ullklede, så det såg ut som det var tretti speik, minst!

Det er berre -2 grader, der òg. Og aldeles vindstille. 

Ja-ja. Dei frys no ikkje ihel, i alle fall.

Hunden tykkjer det er best å halde trygg avstand. Og det kan no være ein god regel, det. For ein og kvar.

God natt!

 

..å feie for eiga dør, om det er martna aldri så mykje..

                                     

Jau, godtfolk. Det ser ut som eg har funne mine fjorten faste til"høyrarar", så eg får vel halde fram med å knote ned nokre opplevingar på denne skjermen då... No blir eg ikkje direkte lei meg om dykk tipsar einkvan dykk kjenner som ikkje har betre å ta seg til med enn å sitje å lese meiningslause bloggar (for dei fleste tå dei - denne medrekna - er jo det, det må vi berre innsjå) om at h*n kan sveipe innom og lese dette vrøvlet, òg. Hadde vore stas å komme opp i beint tal, om ikkje anna. Fjorten lesarar høyres så stussleg ut. Tjue der i mot! Då har ein verkeleg noko å slå i bordet med!

Eg kan annars melde om strålande, gnistrande vintervèr - sjølv her som dei fleste trur det er permafrost heile året. Det er så vidt at ein tar i bruk det blåe kvikksølvet på veggen, og sola skin så sjølv ein vèrpessismist som eg vonar at våren kan hende har tenkt å dukke opp om ikkje alt for lenge.

Og folk som ferdest er så overlag glade. Tå det at dei får pressa inn vinterferie OG martna, aldeles på same veka. Jau, det er mest ikkje til å tru! Skål!

 

*

                 «Æ hi vyrry feiar i bøgdn i over trædve år.»                                                                     

Svære arbeidsnevar foldes i fanget på ein tettvaksen, eldre kar. Eit djupt arr i panna vitnar om at karrieren fekk ein brå slutt, men gullklokka for lang og tru teneste kviler på eit breitt handledd. Håret er nøysamt kjemma i bogar bakover frå panna som er høg og krystallklår, og dannar ei kvit ramme kring eit venleg men bestemt andlet. Brillene er smale og moderne, og står i djup kontrast mot den ruta flanellsskjorta som er stappa nedi bevernylonbuksa. Sistnevnte blir halde oppe tå grøne bukseselar over breie aksler. Vakne, tettsittande augo under kraftige augnebryn, får med seg det meste tå alt som rører seg omkring, og speglar tå ei ivrig interesse for augneblinken.

Mellom augo skimtar ein to djupe furer, som vitnar om at panna meir enn ein gong har rukka seg bekymra. Han er ein mann tå få ord, og setningane blir ikkje unødig lange. Men med stor innleving formidlar han forteljingar om eit langt, strevsamt og innhaldsrikt liv. Om gardsbruk og familie. Om motorsyklar og politikk. Eitt og anna trekkspel, men helst jakt og fiske. Med lun latter og dårlig skjult stoltheit i stemmen, fortel han om mangt eit dyr som har falt for den ustridte jaktkongen. Og om føtene ikkje lenger greier seksti meter på åtte blank, ligg geværet framleis stødig mot aksla med ei sterk hand, og sikre fingrar veit nøyaktig når dei skal trekke av når han har peila inn målet.

Munnen blir forma i ein godsleg smil, og bakom smale lepper skimtar ein kvite tenner. Haka er brei og kinnbeina høge, men som ei bryting i det kraftige andletet, sitt eit guteaktig smilehol på det eine kinnet. Andletet har lett for å skifte frå smil til alvor, og etter kvart som samtalen går, er det ikkje vanskelig å fatte at det bankar eitt romslig hjarte innom flanellskjorta og ulltrøya. Han fortel med blanke auger om ho som han lova truskap åt i gode og vonde dagar. Kanskje vart det ikkje alt for mange tå dei gode, men eg kan lett sjå for meg at sterke arbeidsnevar ikkje berre har tatt mange tunge tak, men at dei òg ofte for mjukt over kinna åt ei som no er djupt sakna.

Hardhendt har livet òg vore åt etterkommarane. Det er ikkje berre-berre, å vere korkje far eller bestefar, når ein må ta i mot bodet om at einkvan ein har vogga i armane sine medan det berre var eit lite grann, valde å gje opp livet og avslutte med taug. Det er alvoret, då. Romma i den store stova blir kan hende dobbelt så store, og verkar mest vere ute etter å ta motet tå ein når ein blir sitjande åleine med tankane og minna. Handbaken hans fer så vidt opp åt augo, og han seier, mest for seg sjølv; «Æ e no bære ein tatjlkaill».

 

Om å sitje på seg liggjesår

Eg er søkklei søndagar. Dei er så ubegripeleg unyttige at ein kan elske dei berre tå den grunn. Men dei kjem oftare og oftare! Ein vinn mest ikkje bli ferdig med måndag kveld og leggje planar for alt eg skal gjere i veka som ligg spilrande ny og ubrukt framfor meg, innan det er på med å halde hviledagen heilag att - for dei som gidd bale på med det.

Eg held berre to dagar i året heilage - det er 24. desember mellom kl 11.00 og 12.30. For då skal eg sjå "Tre nøtter til Askepott". Og så er det den eine dagen i året når våren kjem. Den er fleksibel på dato og tid - men kvart år, gjerne i kring sluten på Mars, så kjenner eg det på meg, at no kjem han. Våren. Og då går eg ut og tek i mot han. Enno det er sommaren eg tykkjer best om.

Andre så kalla heilage dagar og ritualer vi held på med som best vi trur er viktigst, tar eg gjerne som dei kjem og dei får med glede bli som dei blir. For det må vi berre innsjå at dei blir lell. Om ein legg føringane aldri så tydeleg fram for dagen.

Søndagar, kor mange dei enn er i talet i løpet tå veka (for kom igjen, vi kan omogleg ha vunne på å ha seks andre dagar mellom kvar gong dei dukkar opp!) er ei velsigning når ein sitt med frukosten og ser Bonanza medan hunden snorkar inne i pleddet i sofaen han ikkje eigentleg har lov å liggje i. Men så er båe episodane med familien Cartwright over - og kva er det då meininga ein skal gjere med resten tå dagen?

Gå på ski, fare i veg og fiske på isen, besøke ei gamal tante ein annars ikkje vitjar så ofte? Gå i kyrkja eller bli heime og bake bollar og ei innvikla marengskake med eine handa medan ein vasker huset med den andre? Jaudå. Det manglar ikkje gode alternativ til fornuftig tidtrøyte. Men som om ikkje dagen er lang nok, så har ein kvelden, òg. Og no er det jo ikkje Farmen Kjendis som fyller kommentarfelta på fjasboka ein gong. Eg saknar programmet allereie. Enno eg såg det berre på programoversikta dei kveldane eg skrolla nedover kanallista på veg mot Cmore Filmkanalen. 

Ein kan også alternativt gjere som eg har gjort. Liggje på venstre sida i sofaen og sjå Bonanza, sove eit par timar etterpå utan å snu seg, stå opp å kle på seg, gå ein lang(!) tur med hunden, så han ikkje skal kreve seg att på ei stund - og så gå inn og leggje seg på høgre sida (ein vil jo ikkje risikere unødig slitasje på rumpa og liggjesår) og sjå dårlege filmar på Netflix. Og innsjå at ein ikkje kjem til å slanke seg i dag heller. Og så er det, innan ein vinn sukke for seg, på tide å ut med hunden att. Der gjekk dagen og kvelden med!

Eg er høveleg godt nøgd, eg. Og det er trass alt berre eg som har stemmerett her i garden. Eg gidd ikkje gå ut å spørre naboen kva han tykkjer om dagsbruken min, for han er nemleg ein sånn irriterande ivrig hobbymosjonist som på død og liv skal ut i den friske lufta og bli sunnare dag for dag.

Jau. Dei tok to tå absolutt alle, den dagen dei dreiv å stappa full arken!

 

Takk for tonefylgjet

Så har siste tona lydd tå livsmelodien hans, og så er det berre den store stilla som rår. Og som han sjølv ein gong sa; «Ingen ting kan vere meir øyredøyvande enn total tystnad!»

Han kunne seie så mykje forresten, åt dei som berre tok seg tid til å høyre. Han sto aldri fremst og ropa høgst, så ein fekk ta seg på tak og verkeleg lytte, om ein skulle få noko med seg tå det. Til gjengjeld fekk ein godt betalt for umaken. Han var ein kunstnar, i ord som i tonar. Ja, han hadde så mykje å fare med, i både musikk og forstand, at ein kvar kunne komme til kort, om dei ruva aldri så mange hovud høgare i voksteren. Og ein skjøna all veg, anten ein råka han bakom gitaren, med fela og bogen i hand, eller i praten, ? at ein hadde råka borti ein som det umogleg kunne gå tretten på dusinet tå. Det skulle halde hardt nok om ein fekk rom for så mange som tolv!

Han evna ofte å seie det andre ikkje ein gong evna å tenke. Han hadde forstand nok til å teie der andre let orda ta makta tå dei. Han kunne trolle fram tonar som gjekk rett i sjela på tilhøyrarane, og han spelte vibrato som om det var på sjølve hjartestrengane. Han reiste ikkje langt ute i verda, men han tok seg dit han ville i hugen på folk.

Eg er sterkt i tvil om eg nokon gong fekk takka han skikkeleg. For alle stunder i samspel. For alle meiningar, spørsmål og tankar han delte. For alle timane over kaffikoppen. For alle smil som han planta i munnvika, for alle alvorsord som han leverte i frå seg. Spelkameratar er nemleg ikkje som andre kameratar. Ein har gjernast noko meir å takke dei for, tykkjer ein. Men så er det slik då, at ein ansar ikkje så mykje på akkorat det, før det er i seinaste laget. Og helst ikkje då heller.

Så er det i audmjuk takksemd over at eg fekk lære og kjenne han som spelmann og medmenneske, og med stort vemod at eg seier; takk for tonefylgjet!

 

...ynskje kan ein då saktens...

Så ubeskrivelig ramsalt vil eg no ikkje seie den er, denne så kalla "stor"byen eg bur i, som har forma seg til mellom elv og brygger og knausar og forhøgningar. Men, eg skimtar då ei lita bevegelig vassflate frå stovevindauget, og kan då høyre ein og annan måse skrike i desperat kamp om eitt rekeskal eller to frå rikmanns restaurantbord på elvebreidden. Det ligg båtar langs kaia her, òg, skjønt kai kan den knapt reknas for, hamna som rommar statussymbola i enden på kanalen. Men vi kallar det sjø, det er no salt i vatnet her. Og eg har òg min båt fortøygd her. Ein fullriggar, ein rett vakker ein, som står oppå glasskåpet her i stova og minner ein om ikkje anna om at det fins hav ein stad der ute. Den ligg i permanent tørrdokk, og er på storleik med eit par flaskar god årgangsvin. Men eg trur eg handterer den meir enn eigarane er i fysisk kontakt med symbola på rikdomen sin, om dei har dei liggjande og duppe nett utom døra aldri så mykje.

Eg tørker i det minste støv tå båten min ein gong i veka.

Nei, då var det annleis der ute som barneskoa vert trødd. Der kunne ein ikkje anse eitt einaste statussymbol på sjømils avstand. Men ein kunne kjenne lukta tå tang og tare rive i nasen på langfjæras tid, og ein kunne sjå sterke og slitne arbeidsnevar sløye fisken dei nett hadde drege om bord, og sjå dei hive innmaten opp i veret så måsane sloss så fjæra fauk i kampen om godbitane. Ein kunne kjenne lukt tå tjære og nymala naust, sjå garna henge til tørk, og få ein smak tå tørrfisk som hang inni eit nausthol eller i eitt nettingbur som stengte for flua på ein solsvidd vegg.

Dei var hardbarka, karane som trødde fjæresteinane, og dei visste eitkvart om både havet og båtane, om dei som vart igjen der og om dei som gjorde det vèl på anna vis. Om veret kunne dei alt som var verd å kjenne til, og om fisken òg. Og visst kjente dei til livet på godt og vrangt. Dei fins, enno, ein rest tå dei hardbarka og vellevde, men dei har vorte så velsigna urbaniserte. Dei har downlights i taket i stova og over kjøkkenbenken, varmepumpe så dei slepp ut å klyve tennved på morgonen, og dei køyrer hybridbilar med cruisekontroll. Og kleda deira er reine og nystrokne, og kjerringane deira har nyss farga håret og kjøpt støvlettar med høge hælar til vinteren. Dei slepp tenkje meir på kor fisken står og kva dei skal leve tå neste veke. Og nokre tå dei er såpass tilårs komne at dei har fått trygda si, og er godt nøgde med den. Det skulle då nett berre mangle, òg, som dei har slite før, for levebrødet og salt i grauten.

Men vi har samstundes mist noko, som menneska snart ikkje kjem til å hugse; innbiten sjølvrådigheit og hardbarka tolmod, arbeidsnevar og vèrherja andlet. 

Ingen ting er som når ein arbeidsneve, ru og barka som nokre, stryk noko så vart og lint som berre ein slik kan, idet augo vassflyg i ømheit over eitkvart. Det er då ein anar kor stort livet er, og kor djupt ein må for å verkelig sjå godheita. Har du nokon gong sett ein skogarbeidskar, ein fiskar eller ein garva bonkall halde eit spedbarn med dei svære auskar-hendene sine; då har du mest sett alt.

Eg satt ein gong ved vindauget på ein kafé i ei påskefjellbygd. Eg hadde tatt ein kaffistopp på veg til snøen og kvikklunsjen. Som alle andre, går eg og lengtar mot våren heile vinteren og enno tidligare. Men når palmesøndag nærmar seg, så dreg ein gjerne på milevis med skia på taket og termosen i bagasjen, for då skal ein på død og liv opp i påskefjellet og renne etter snøen! Uansett, det vart langtur denne påska, for snøen var for lengst vekk i småbygdene på mine trakter, og dermed vart det høgfjellet som lokka fram blåswixen og appelsinhungeren. Det regna enno så langt ned i dalane som vi var, så ein kunne vere glad ein hadde nokre høgdemeter å gå på enno før skia skulle på føtene. Men nok om dét.

Eg satt som sagt der og glodde ut igjennom vindauget, og togg på ei vaffel og drakk nesten varm kaffi, då det kom ein bil og parkerte nett utom der eg satt. Ut frå førarsida kom ein dresskledd mann som kunne likne på var mellom sytti og dauden ein stad, rank og velhalden, i berre dressjakkeermane. Han opna døra bak, og tok ut kappa si, som han tredde på seg. Så henta han fram ein paraply, som han slo opp mot regnet. Deretter gjekk han på andre sida tå bilen, opna passasjerdøra, og retta inn ei hand. Og der, med handa åt maken sin i si, steig det ut ei minst like gamal kvinne, som ein måtte anta var kona hans.

Godt beskytta mot regnet og vel ivaretatt, vart ho leidd inn i kaféen tå mannen sin, som opna døra for ho og passa på så ho fekk ein trivelig plass å sitje på då de var vel innkomne. Han bestilte mat åt dei båe, og så åt dei søndagsmiddagen sin medan dei helste blidt, men ikkje dvela for lenge på kjende som passerte dei der dei satt.

Eg fekk ikkje augo i frå desse to frå dei steig ut or bilen og til dei var langt komne i kjøttkakemåltidet sitt. Kaffien min hadde vorte heilt kald, og eg skulle til å sette kursen vidare mot målet mitt med turen. Men eg kunne ikkje anna enn å stoppe opp og leggje handa mi så vidt på aksla åt denne vakre kvinna, då eg passerte bordet deira på veg ut. Eg måtte seie som sant var, at eg hadde sett på dei då dei kom, og at eg vart så djupt gripen tå dei og framferda deira. Eg har knapt sett noko vakrare, sa eg, om det verka aldri så kvardagslig for dei. Dei strålte båe opp mot meg, og takka for orda.

Eg tok meg sjølv i å ynskje at eg òg måtte ha vorte så velsigna å få gå inn i alderdoms år med ein make som held paraplyen og opnar døra for meg, sjølv om vi hadde vore gift i fleire år enn mange i det heile får leve. Og sjølv om eg godt greier å halde ein paraply og opne ei bildør heilt på eiga hand. 

Men, det hadde no ikkje skada, om den maken ikkje hadde hender som berre dugde til å flytte papir med, og om andletet var ur litt slite tå vèr og vind. Eller om han var ur litt meir ramsalt i hugen enn desse millionbåteigerane som eg støtt råkar ved postkassane her eg har vagla meg til å bu. Med det same ein held på og ynskjer seg noko, meiner eg.

 

Men ynsk i eine handa og få tak i ein fjert med den andre. Ingen tå dei er noko å verme seg på i lengda.

Biletstunda, der i mot. Det var ein nydeleg gårkveld. Og så fekk ein då kvitta seg med juletreet, til sist.

God helg!

 

 

 

..på små stader kjenner andre deg best..

I dag gjekk eg forbi ein gamal kjenning. Eg på utsida tå glaset, og han på innsida. Det er trøysamt å sjå folk!

Han sitt der og ser ut glaset ved kjøkkenbordet. Det er ein vakker soldag der ute, men han kjem seg liksom ikkje ut heilt enno. Ikkje tåler han sola, heller. Han blir ikkje brunbarka og frisk å sjå til, om han sitt ute i solsteiken aldri så mykje. Han blir raud som ein hummar, og flassar så det står kvite skyer kring andletet når han klør seg i panna. Og rundt nasen og øyro og augnebryna, blir huda gustgrå og han ser meir dødssjuk ut. Han fekk ein hudsjukdom ein gong, og det er så lenge sidan at han minnest ikkje når det var. Sidan då har han halde seg unna sola alt råd har vore. Så er han bleik som ein fiskepudding, og har forsona seg med det. Det er no ikkje fargen på huda som formar mennesket.

Han har fått forsone seg med mykje anna som har vore mykje verre enn hudfargen. Han sitt her på garden han vaks opp på då han var liten. No er han åleine, men det har ikkje all tida vore slik. Sist på, budde han her med mor si, den tida ikkje syskena hans jaga han der i frå. Ho døydde omsider, mor hans, så no er han her åleine. Ingen kvinnfolk held seg her saman med han. Anten reiser dei innan han vinn å be dei bli verande, eller så jagar han dei i frå seg medan det enno er tid til det. Dei held seg ikkje her, kor som. Huset held han på å restaurere. Det er ikkje så gale somme stader, andre stader er han ikkje kommen til enno, og somme stader er han berre ikkje heilt ferdig. Det går trautt. Som med alt anna.

Planer manglar ikkje. Han har planer om ditt og anna, sånn og slik skal det gjeras, og difor og korleis veit han alt om. Det er berre at han aldri kjem seg i gang, på rett. Det blir liggjande der kring føtene på han, medan buken veks og humøret blir som buksa; tyngre å halde oppe for kvar tida. Han er ikkje eldre enn han skulle vore full kar enno. Seksti somrar gjer ingen utgamal. Men han er så sliten, kjennes det. Føtene ber han mest ikkje ut ein heil vals lenger, og hendene har ikkje den krafta dei ein gong hadde. Kven kan forvente det. Han låg tungt under for drikken, ei tid. Ikkje berre ei tid. Store deler tå vaksenlivet låg han under for sterk drikke. Og det hugsar folk, og kroppen hans med. Den sto for fall i lag med hans gode rykte, og no ligg dei forfalne båe. Helsa kan lite gjerast med, den skrantar kor som er. Men namn og rykte kan no enno bergast, tenkjer han der han sitt og legg planer for dagen. 

Han er ein velvaksen kar, som ruver godt i terrenget der han ferdas. Han har vom som ein stor ein, og han er lang og grovbygd som ein enno større. Hendene er store som auskar, sjølv om dei ikkje nett er forma etter tungt arbeid. Andletet er grovt det òg, men om ein ser etter så skimtar ein mjuke trekk inn blant alt det grovbarka. Små smilerynker kring augo syner seg når han er i godlag, og når han flirer, skin heile andletet opp i ein einaste stor lått og ein kan ikkje anna enn å flire med. Til og med den kvite bartestripa smiler, då. Han kler seg høvelig bra, òg. Ter seg høflig og gjer kva gjeras kan for å vere ein tå dei andre, no. Før, då han gjekk som fyllefant, var det ikkje så nett om det. Då var han sterk, og farlig sterk òg. Ingen sto i vegen for han og inkje var han for stort, anna enn sjølve livet.

Livet hans har no vore så mykje. Ei tid var han borte frå bygda her, borte frå folket og borte frå heimen og alt i hop. Han hadde eit liv, då. Kone og ungar hadde han, og godt arbeid med. Han elska kona si ein gong, og ungane elskar han enno. Han hadde respekt og akt å sjå i augo på folk den tida. Så vart det ikkje dei akta han så mykje, og etter kvart sto ikkje respekten heller, anna enn tå styrken i nevane hans. Dei ville ikkje i slagsmål med han om dei kunne komme seg i frå det, men dei ville ikkje i anna mål med han heller. Sjølv hadde han flaskebotnen som mål, og når den var nådd, vart han verande der. Det byrja forsiktig, nesten umerkelig. Så vart ein dram til to, to til åtte, og så var det i gang innan han visste om seg, mest. Han kom pengelaus og heimlaus, ja vonlaus og ærelaus med, attende hit han vart fødd. Her i bygda gjorde han seg brått merkt heimkommen, som eit fyllesvin og ein bråkmakar som syskena hans måtte jage her i frå for å berge mor si frå hungersnauda. Alt som heitte pengar vart drukke opp, om dei ikkje var hans òg. Mat var det ikkje så nøye med. Folk hugsar dét og dét frå den tida han var under for drikken, ja. Det manglar ikkje på det. Sjølv hugsar han òg mykje. Men han hugsar helst andre ting enn folk flest. No hugsar han både det eine og det andre som han helst ville ha gløymt, når han ser folk i andletet og ser at dei forsøker sjå opp til at han har hengt seg på tørk og vorte ein heil kar igjen. «Han har sannelig vorte ein annan kar, no», mumlar dei idet dei passerer. Så ser dei på kvarandre og ymtar noko frå den tida han ikkje sto på føtene, mest. Ja, ja, det står då respekt tå det å hengje seg sjølv på tørk og lykkas med det. Der er ikkje dét.

Han kan så mykje, denne kroppen. I hovudet sitt mang ein tanke og mangt eit ugjort arbeidsstykke og minner han om alt han kunne gjort. Men stolen er så forgjort god å sitje på, og rauva med. Dei to er gode bussar, dei. Og handa er godvèn med kaffikoppen. Og då kan mest heile dagen gå forbi ein, med desse til lag. Så dumpar ein og annan nabokall innom, og så blir det enno ein kopp kaffi. Men hugnadsamt er det, at folk ser innom åt ein. Han ser då innom åt ein og annan han òg, når han er på dei trakter lell. Han har kameratar no, som ser han som den han er, ikkje som den han har vore. I alle fall seier dei inkje om det som var då. Og det treng dei ikkje, han kan like godt seie det sjølv, han er ikkje knipen på den måten. Han er ikkje knipen på å ta i hop med dei som enno likar det sterke i glaset, heller. Det herskar alvorlig erfaring i orda hans då, og dei kan ikkje anna enn å vere samde i det han seier, same kven han er i  hop med på det viset. På seg sjølv kjenner ein gjernast andre. Men det blir heller lite gjort, anna enn å syrgje for å halde seg på tørkesnora. Men det kan verte dét likså vel som noko anna, som kan berge namn og rykte. Om ikkje folk tar seg til med og hugse for godt, då. Då blir det helst dei pratar om det som var lell, medan dei ender opp med å seie; «Ja, ja, det var no før, det. No er han tørrlagt, og har skikka seg bra. Men han ber no preg tå det, kor som.»

Sjølv kjenner han òg det, at han ber preg tå eitkvart. Men han er no ikkje sikker på om det er spriten som har prega han mest!